Gezien try out 23 februari Toneelschuur Haarlem (première 28 februari)
Nina Spijkers gebruikt het temmen van de feeks als een onderzoek naar gelijkheid en kracht. Ze laat de mannenrollen door vrouwen spelen en de vrouwenrollen, Katherina en haar zus Bianca, door mannen. Deze regie is een rijkdom aan verwarring, klare taal en bevestigt een aantal dingen die ik al vermoedde en Spijkers waarschijnlijk ook.
We zien bij aanvang een grote wand met diverse outfits. De transformatie van man naar vrouw en andersom zien we in detail voor ons. Handgebaren, houding en mimiek veranderen automatisch mee. Als de wand verschuift zien we een zoet decor, lichtgeel en lichtblauw gekleurd. In het blauwe deel zand, speelgoedauto’s en gereedschap. In het andere deel de stofzuiger, een bloemetje en een strijkplank. Typisch mannelijk en vrouwelijk, maar ook kinderlijk en moederlijk.
Het verhaal van Shakespeare, vertaald door Tom Kleijn gaat over Baptista Minola met zijn 2 dochters. De oudste, Katherina, is de genoemde feeks en zal nooit aan een man komen. De jongste, Bianca, is heel innemend en welbespraakt, maar kan pas worden uitgehuwelijkt als er iemand is die wil trouwen met Katherina. Voor Bianca zijn er genoeg gegadigden en zij spreken af iemand te vinden voor Katherina zodat één van hen kan trouwen met Bianca. Zij vinden Petruchio bereidt Katherina te temmen.
Het is niet storend dat Katherina, gespeeld door Roeland Fernhout, een baard heeft. Zoals het ook niet storend is dat de mannen Gremio, Lucentio en Hortensio qua fysiek en stem duidelijk vrouwen zijn. Zij lopen, handelen en uiten zich wel stereotiep waardoor ze ons confronteren. Juist omdat ze de typisch mannelijke uitingsvorm wat overdrijven zie je hoe belachelijk bepaald gedrag is. Voor de vrouwen geldt dit ook, vooral bij Xander Vledder als Bianca. Zij verleidt de mannen met haar uiterlijk en zoetgevooisde stem op een geestige manier.
Ik vond het hilarisch omdat we werden geconfronteerd met ons gedrag als vrouw en man. Ik vond het indrukwekkend omdat we in deze voorstelling zien dat als de rollen zijn omgedraaid er meer gelijkwaardigheid is tussen man en vrouw.
Katherina door Fernhout was kwetsbaar en ontroerde me regelmatig. Petruchio door Astrid van Eck was aanraakbaar en transparant.
Mijn vermoeden werd bevestigd. Als we de rollen omdraaien is er meer gelijkwaardigheid tussen man en vrouw. Ik ben benieuwd of dat is wat Spijkers wilde ondervinden met deze voorstelling. Én ik ben benieuwd hoe de acteurs en actrices dit vonden om te spelen. Ik heb eigenlijk meer vragen dan antwoorden na het zien van deze voorstelling. Het lijkt me zinvol dat veel mensen dit ervaren en we meer vraagtekens zetten bij hoe wij invulling geven aan onze hokjes en bijbehorend gedrag. Hiermee mag sowieso meer geëxperimenteerd worden wat mij betreft.
https://www.toneelschuurproducties.nl/feeks/
foto Annaleen Louwes
Theaterinspiratie 