Gezien Première 24 juni, theater de Meervaart
Waar het klassieke sprookje van Tsjaikovski handelt over goed en kwaad en hoe uiteindelijk het goede overwint, is er in Swan Lake sprake van de duistere fantasieën die zegevieren in de menselijke geest. Het goede laat zich verleiden tot het kwade of is het andersom, want wie is goed en wie is kwaad? Helder is wel dat het één niet zonder het ander kan. De twee-eenheid die de witte en zwarte zwaan in dit duistere sprookje vormen is onscheidbaar. Jakop Ahlbom geeft deze duivels magische wereld samen met het ICK vorm op een hypnotiserende wijze. Als waren we in een droom die te onwerkelijk is, maar duizelingwekkend overtuigend wordt gebracht dat het voor je ogen waarheid wordt en het verscheurd voelt te ontwaken.
De acht dansers zijn allen ongemeen sterk in het neerzetten van de tegenstrijdigheden in de mens en de metamorfosen die ze ondergaan onder invloed van de krachten in het bos. De muziek van Alamo Race Track is dermate opzwepend dat er een voortdurende dreiging en sensuele spanning heerst. De wezens die zich voortbewegen in het bos zijn mens en dier ineen en de duivel of aanverwant regeert. De prins en de zwanen worden verlokt tot wrede spelletjes en uitgedaagd uit te vinden wie ze zijn. Behalve de zwanen en de prins wisselen de andere dansers voortdurend van identiteit of diersoort en de prins laat zich gemakkelijk door hen meeslepen. De soms ietwat erotische lading tussen de witte en zwarte zwaan doet vermoeden dat zij niet alleen de donkere en lichte kant verbeelden, maar dat hun relatie ook een wellustige aardse kant heeft. Bij aanvang worden ze tegelijkertijd ter wereld gebracht door twee godinnen ieder aan een kant van het spectrum van goed en kwaad en zijn ze verbonden voor het leven. Zo vormen ze direct in beweging een eenheid die meest weg heeft van een zwarte weduwe die komt om te doden.
De intimiteit en sensualiteit worden vormgegeven door tongen die elkaar kort aanraken of de duim van de prins die binnendringt bij de zwarte zwaan, alles klein en daardoor indringend. De wreedheden zijn niet van de lucht, er wordt van genoten en het wordt gevreesd maar ontkomen eraan lukt uiteindelijk niet. De solo’s van de prins, Tycho Hupperets en de duetten van de witte en zwarte zwaan, Kim Amankwaa en Helena Volkov zijn indrukwekkend door de fysieke kracht, de prachtige lijnen en de mate van vindingrijkheid en intimiteit. De dansers worden vooral uitgedaagd in de eenvoud te schitteren en de diepte in te gaan. De duivel of aanverwant, Arad Inbar, blinkt uit in zijn gekte en duistere macht. De dierlijkheid in de bewegingen, de onbetrouwbaarheid en speelsheid in het spel en de dans zijn helder maar onheilspellend. En dat blijft het tot het eind.
Swan Lake van Jakop Ahlbom & ICK Amsterdam is een moedige en doortastende eerste samenwerking tussen de twee.
http://jakopahlbom.nl/voorstelling/swan-lake-2016/?portfolioID=14
Theaterinspiratie 