Vanmiddag, in het Bellevue theater in Amsterdam, gaf de voorstelling Een Flinke Linkse Vrouw van Mugmetdegoudentand me een inkijk in de levens van Jan en Margje, gespeeld door Marcel Musters en Lies Visschedijk. De scherpe toneeltekst is geschreven door Aaf Brandt Corstius die eerder Fiftyfifty schreef, gespeeld door ditzelfde duo. A match made in heaven. De teksten zijn intelligent, snel en herkenbaar en verweven met een heel goed gevoel voor humor. De intenties van deze twee karakters worden langzamerhand duidelijk en zijn ze niet helemaal zoals we in beginsel dachten.

Sympathie en afkeer

Margje houdt van een simpel leven, van mooie zinnen en bovenal houdt ze van zorgen.   Jan, verkoper van de daklozenkracht, heeft geduld want voor sommigen ligt de finish verder weg. Jan heeft het niet gemakkelijk maar overleeft het wel. Margje kan héél veel van hem leren.

Driehonderdzevenenzestig tennisballen, een prachtige onderbroek met veel van die mooie kleine gaatjes, een joodse geit, Homeland van Paul Simon, verlepte planten waarvoor gezorgd moet worden en vintage geven de karakters kleur. Alles heeft een verhaal.

Musters en Visschedijk spelen soepel en natuurlijk waardoor het voelt alsof je bij ze in de huiskamer zit en ieder moment aan het gesprek zou kunnen deelnemen. Op een bepaald moment roepen een aantal mensen in het publiek “ooh”,  “niks ooh,” zegt Musters en gaat door met zijn tekst. De setting is ernaar, de kleine zaal in Bellevue waardoor we dicht op de huid van de acteurs zitten. Maar evengoed, zij betrekken ons bij het leven van de personages op een manier die beklijft. Ik krijg voor beiden ontzettend sympathie en voel weerstand tegelijkertijd.

Maak je eigen dans

Deze voorstelling is een opkikker en heel actueel. Een uur lang val je van de ene verbazing in de andere en is het herkenbaar. Het is een komedie over serieuze onderwerpen die me constant liet lachen, maar ook met inzichten achterlaat. Niets is wat het lijkt. A.s. zaterdag is de première en tot eind november te zien in het Bellevue theater.

Niet Senegalees dansen, Margje, je zit té veel in je hoofd. Maak je eigen dans. 

http://www.mugmetdegoudentand.nl/voorstelling/91/een-flinke-linkse-vrouw

Bron: DE PULP FICTION TRILOGIE VAN HELMERT WOUDENBERG

Helmert Woudenberg, één van de oprichters van Het Werkteater dat nationaal en internationaal veel indruk maakte in de jaren 70 en 80, heeft vele stukken geschreven waaronder de Pulp Fiction Trilogie. Dit zijn drie metafysische thrillers waarvan de eerste een western is. Deze eerste, de Duivel en Frank Dexter, wordt op 7 en 8 november, in reprise genomen in het CREA-theater van de UvA in Amsterdam.

Het is een twee uur durende western in zes bedrijven. Frank Dexter, de leider van een bende outlaws bestaande uit drie broers, komt na jaren gevangen te hebben gezeten weer op vrije voeten en blijkt zijn revolver te hebben ingeruild voor iets geheel anders, tot grote ontzetting van zijn vrouw Sally-Jane en zijn twee jongere broers Kevin en Bobby…Een recht voor z’n raap western vol bikkelharde humor, oppervlakkige passie, diepgaande seks, smeulend verraad, rokende revolvers, jankende mannen en vloekende vrouwen.

De voorstelling had veel succes bij de première afgelopen april en wordt om die reden terecht hernomen op 7 en 8 november 2015.

Spelmethode van Woudenberg

Woudenberg werkt met een zelf ontwikkelde spelmethode, die gebaseerd is op de samenhang tussen de elementen vuur, water, lucht en aarde. De methode is inmiddels bekend op alle acteursopleidingen, waar Woudenberg regelmatig optreedt als docent. Olaf Pieters geeft naast Woudenberg e.a. werkzaam in en voor Studio 5, les in deze spelmethode en doet dit dan ook met veel enthousiasme en overtuiging. De spelmethode biedt een helder houvast met name tijdens improvisaties. Het leert je hoe je rustig (aarde), soepel van denken (lucht), open (water) en gedreven (vuur) tegelijk bent en wanneer je welk element inzet. De methode is ook relevant gebleken voor trainers en therapeuten, vooral als deze in hun werk veel gebruik maken van rollenspelen. Ook mensen die inzicht willen krijgen in wat voor effect hun gedrag heeft op anderen hebben veel gehad aan deze methode.

Pieters is de regisseur van de Duivel en Frank Dexter en van vele andere toneelstukken van Woudenberg. Pieters brengt elk jaar minimaal een stuk van Woudenberg op de planken en tijdens de repetities wordt er gewerkt vanuit de spelmethode van Woudenberg. Ik heb van Pieters les gehad en aan een regie van hem meegewerkt en hij is ontzettend gedreven om de stukken van Woudenberg zo puur en exact mogelijk over te brengen op het publiek. Bij elk stuk wat hij op de planken brengt, brengt hij een ode aan Woudenberg. Op dit moment geeft Pieters les bij CREA in de spelmethode ‘de Vier Elementen’ en is hij docent op verschillende toneelopleidingen in Amsterdam.

Het tweede deel van de Pulp Fiction trilogie wordt op dit moment gerepeteerd met de titel de Farao en Donnie Quaid. De première van dit tweede deel vindt plaats in februari 2016. Ik houd jullie op de hoogte.

Voor het maken van een reservering op 7 of 8 november kijk je op de CREA agenda.

http://www.crea.uva.nl/agenda.php

Als je lessen wil volgen of mee wil doen aan een van de voorstellingen kijk dan naar het cursussenoverzicht bij CREA

http://www.crea.uva.nl/cursussen.php

voor meer informatie over Helmert Woudenberg, zijn stukken en zijn spelmethode

http://www.helmertwoudenberg.nl

http://www.stichtingstudio5.nl

Afgelopen zaterdag, 24 oktober was de laatste voorstelling van La voix humaine van Toneelgroep Amsterdam in Amsterdam, maar niet getreurd, in de maand december tourt Halina Reijn door het land met deze indringende monoloogvoorstelling.

In 2009 ging deze voorstelling in première en sindsdien is deze voorstelling al over de hele wereld gezien met enorm goede recensies. In 2013 heb ik de voorstelling gezien en het beklemmende gevoel kan ik nog zo terughalen. De letterlijke beklemming van het decor, Halina Reijn die achter het glas zit. De beklemming van het telefoongesprek waar geen goede wending aan te geven lijkt. Dientengevolge de beklemming van het personage tussen hoop en wanhoop. Zolang ze deze man aan de lijn heeft blijft ze hopen dat hij bij haar blijft, maar het onvermijdelijke hangt voortdurend in de lucht.

Halina Reijn is over het algemeen een extraverte actrice, voor sommigen iets over the top, maar dat lijkt me een kwestie van smaak. Wat Halina als geen ander kan is razendsnel schakelen van het ene uiterste van het emotionele spectrum naar het andere en alles wat daartussen zit. In La voix humaine doet ze dat ook, maar ingetogener dan we van haar gewend zijn. Het is ook voortdurend balanceren in deze voorstelling want als ze van het koord valt is, is alles verloren. Ze wil de ander niet kwijt en doet er alles aan om dit te voorkomen.

De persoon aan de andere kant is intrigerend. Ik zal niet de enige zijn die zich afvraagt wat hij haar op de mouw speldt. Of stelt hij haar juist gerust? Vertelt hij haar over een ander? Ramsey Nasr geeft het antwoord. Hij heeft deze persoon een stem in een monoloogvoorstelling met de titel De andere stem. Hier moeten we helaas nog even op wachten. April 2016 gaat deze voorstelling in première in Amsterdam. Noteer vast in jullie agenda, want deze intelligente schrijver en acteur zal er beslist een prachtige wending aan hebben gegeven.

Beide voorstellingen worden geregisseerd door Ivo van Hove.

http://tga.nl/voorstellingen/la-voix-humaine/speellijst

http://tga.nl/voorstellingen/de-andere-stem

Vanavond in de Stadsschouwburg in Amsterdam zag ik Fase van choreografe Anne Teresa De Keersmaeker. Eén van de meest invloedrijke hedendaagse choreografen wordt ze zonder enige twijfel genoemd. Fase wordt beschouwd als een mijlpaal van de hedendaagse dans en is waarschijnlijk de Keersmaekers meest opgevoerde werk. Ik voel me bijzonder gelukkig dat ik er vanavond bij was.

De Keersmaeker begon met Violin Phase

Als student aan de universiteit van New York maakte ze haar eerste solo Violin Phase op de gelijknamige compositie van de Amerikaanse minimalistische Steve Reich. Dat werk heeft ze uitgebouwd tot deze avondvulllende voorstelling, waarin Violin Phase als derde wordt opgevoerd. De andere drie choreografieën zijn duetten die ze samen danst met danseres Tale Dolven.

Net als de muziek zijn de choreografieën repetitief en zeer gestructureerd. Iedere choreografie verschuift naar een volgende fase door een minimale beweging toe te voegen of deze net iets anders te richten. De bewegingen ogen eenvoudig en alledaags waardoor het gemakkelijk is om je als kijker met deze danseressen, De Keersmaeker en Dolven, te verbinden. Tegelijkertijd werken de abstracte en mechanische uitingen vervreemdend. Daardoor voel ik me aangetrokken en vervolgens afgestoten wat het heel spannend maakt. Ondanks dat de faseverschuivingen door minimale verandering plaatsvinden voelen ze als groot en krachtig. Ze doorbreken direct de bestaande structuur, wat op momenten een gevoel van opluchting geeft omdat het repetitieve me soms benauwd.

Violin Phase is het meest verrassend

Alle vier de fases hebben een totaal andere dynamiek en patroon terwijl de bewegingen sterk op elkaar lijken. De solo, Violin Phase, springt er voor mij het meest uit in variatie en frivoliteit. Ondanks de heldere structuur en de geometrische patronen die De Keersmaeker danst is deze choreografie het minst mechanisch en lijkt De Keersmaeker los te durven laten.

Je zou kunnen denken dat het repetitieve saai wordt, maar het tegendeel is waar. Gevoelsmatig voelde ik me heel betrokken bij de danseressen. Waardoor dat komt is niet helemaal te pakken, mogelijk mede door de intimiteit die De Keersmaeker met haar krachtig gebruik van het licht creëert. Bij de laatste choreografie, Clapping Hands, wordt de energie bepaald door het licht terwijl de dans exact hetzelfde blijft. Aan het begin van Violin Phase lijkt De Keersmaeker een geestverschijning en in Piano Phase gaan de schaduwen van de twee danseressen in elkaar op en worden één.

Eenvoud, eenvoud, eenvoud

Dat is wat me het meest bij blijft. De lege dansvloer op twee krukken na bij de choreografie Come Out, het grote witte achterdoek die de schaduwen draagt en het betekenisvolle witte licht en de twee hanglampen. De eenvoudige kleding, om het woord nog maar eens te gebruiken, draagt bij aan de puurheid van deze dansvoorstelling. En dat is meteen de reden van mijn betrokkenheid. Alles in deze voorstelling heeft bijgedragen aan de puurheid ervan. Dit dankzij de puurheid van deze choreografe Anne Teresa De Keersmaeker.

http://www.rosas.be/nl/production/fase-four-movements-music-steve-reich?tour=all

Op bovenstaande speellijst staan data van verschillende voorstellingen van De Keersmaeker.

Gisteravond, vrijdag 23 oktober, zag ik in de Meervaart in Amsterdam Frederique Spigt en Annet Malherbe samen met de muzikanten Roel Spanjers (toetsen), Janos Koolen (gitaar), Mees van Warmerdam (drums) en Houk van Warmerdam (bas) het publiek helemaal inpakken met hun ode aan The King of Rock ’n Roll die dit jaar tachtig zou zijn geworden.

Annet Malherbe opent met Amazing Grace

Op de achtergrond zien we een afbeelding van de autostoet tijdens de uitvaart van Elvis. Op band horen we de bekendmaking van zijn overlijden. Malherbe heeft net de show geopend met Amazing Grace en ik viel al direct van mijn stoel. Wat een krachtige stem heeft deze vrouw. Ik ken haar kracht op het podium als actrice, maar dit talent voor zang had ik niet vermoed. De show is met recht geopend.

Na dit eerste hoogtepunt wordt het een aaneenschakeling van hoogtepunten met veel dynamische verschillen, wat af en toe rust geeft, zowel voor publiek als voor de zangeressen. Ze geven alles wat ze in zich hebben. Frederique Spigt zingt met haar rauwe, pure stem alsof ze de tweelingzus van Elvis is. Ik maak een verwijzing naar de anekdote over de tweelingbroer die Elvis gehad heeft, maar aan wiegendood is overleden. Maar het is niet minder gemeend. Haar looks, haar stem, haar houding: She’s The King deze avond. Waar Spigt rauw, stoer en sexy is, is Malherbe zacht, vrouwelijk en sexy met een verleidingskracht die het publiek niet onberoerd laat. Er wordt vaak gejoeld voor haar.

Veel variatie in de performance

De band bestaande uit drummer Mees van Warmerdam en basgitarist Houk van Warmerdam, zoons van Malherbe, toetsenist Roel Spanjers en gitarist Janos Koolen zijn goed op dreef en zeer gelijkwaardig aan de zangeressen. Met hier en daar een puike solo van de muzikanten nemen zij individueel en samen hun plek in. Direct na de pauze zingen ze alle zes tezamen een mooie, krachtige gospel Working on the building. Malherbe kruipt ook achter het drumstel en zingt en speelt alsof ze nooit anders deed. En misschien is dat ook zo, maar ik heb het haar niet eerder op een podium zien doen. Goddank nu wel. Op het podium acteren als Priscilla Presley, die Elvis (Spigt) vertelt genoeg te hebben van het ’s nachts voorgelezen worden uit religieuze boeken, is voor haar een koud kunstje. Ze doet dit met veel humor zoals ik haar graag zie.

Frederique Spigt danst een Hawaii-dansje

Na de gospel hangen de zangeressen Hawaii-bloemenkransen om bij de muzikanten en bij elkaar en zingen You’re my Hawaiian Sweetheart. Ze dansen voor elkaar en het plezier om elkaar is hilarisch. In dit gedeelte komt de liefde voor The King én elkaar tot uiting, maar bovenal ook het plezier wat door de hele voorstelling heen van het podium spat.

Elvis never left the building is een groot feest

In de pauze op het toilet hoor ik mensen zingen. Na afloop hoor ik mensen zeggen “tjonge, wat een avond en wat een plezier.” Tijdens Jailhouse Rock en Hound Dog staat de zaal op zijn kop. Tijdens de toegift zingt Malherbe Blue Suède Shoes en het publiek springt weer op. Zo kan ik nog wel even doorgaan. De mondharmonica van Spigt en de banjo van Koolen niet te vergeten, de beelden van Elvis en zijn eerste opname die we samen beluisteren als in een huiskamer. En nog veel meer! Spigt vertelt tijdens de voorstelling dat ze verliefd is op Elvis. Ik ben verliefd op deze twee dames.

http://www.frederiquespigt.nl

Hi,

mijn naam is Resa en als gepassioneerd theaterbezoeker wil ik via mijn blog de magie die ik ervaar in het theater delen om te inspireren en te enthousiasmeren. Mijn vrienden vertellen me vaak hoe gedreven en enthousiast ik vertel over wat ik heb beleefd en gezien. Ik heb een half jaar recensies mogen schrijven over dansvoorstellingen voor Dansmagazine en heb ontdekt hoe heerlijk dat is. Schrijven is een rode draad in mijn leven, dus nu lijkt me een goed moment een aantal zaken te combineren.

Ik heb aan de Acteursschool (voorheen ’t Collectief) in Amsterdam een driejarige parttime acteursopleiding gevolgd en afgerond en daarna aan het Artez Conservatorium in Enschede een opleiding tot danstherapeut afgerond. Het allerliefste laat ik me onderdompelen in de magie van het theater en me meeslepen en verwonderen door de acteurs, dansers en muzikanten. Wat mij weer inspireert tot het maken van een danssessie, het schrijven van een verhaal of een recensie.

Ik wil jullie in mijn belevenissen en ervaringen laten meegenieten en mogelijk inspireer ik je vaker het theater te bezoeken of verlok ik je om uit je comfortzone te stappen. Ik ben benieuwd.

Liefs, Resa