Geen categorie

FUNKTIONEEL NAAKT SPEELT PUCK EN JULIA

ResaEen reactie plaatsen

slide1

Een nieuwe theatergroep zet zich trefzeker neer in het bestaande theaterlandschap met de voorstelling Puck en Julia, gespeeld door Remy van Keulen, Laurens de Groot en Truus de Boer. Dit debuut van Funktioneel Naakt zag ik gisteravond, 19 november, in het Perdu theater in Amsterdam. Deze drie acteurs vormen gezamenlijk Funktioneel Naakt en regisseuse Drosoula Tsangaratou is voor dit project aangetrokken door de groep. Een ambitieuze en gewaagde stap in deze ongewisse tijden in het acteursbestaan, maar hun onderscheidend concept kan zeker zijn vruchten afwerpen.

Theater tot op het bot

De vormgeving op het toneel bestaande uit een tiental blokken doet de naam van deze nieuwe groep eer aan. Deze blokken vormen een bed of bank met tafel en kastje en worden vanzelfsprekend tijdens de voorstelling omgebouwd. Uit het kastje komt een fles whiskey met bijbehorende glaasjes, ook gemaakt van houten blokjes, vormgegeven naar de realiteit. Hetzelfde geldt voor de tablet en een schilderij. Alles is vrij van etiketten en voor ingevulde visuele informatie wat ervoor zorgt dat ik nieuwsgierig wordt naar wat de acteurs ervan maken. Het zorgt er voor dat de leegte  boeiend is en dat is verfrissend. Alles is functioneel. Daardoor ligt de focus natuurlijk extra op de personages en dat is een uitdaging voor de acteurs. Het vraagt een bewustzijn op expressieve details en innerlijke lagen en dat is de ambitie van deze drie. Op de website van Funktioneel Naakt is te lezen dat het doel van deze acteurs is om te zoeken naar de essentie van de mens en deze voor het voetlicht te brengen en dat doen ze alle drie op een eigen wijze.

Puck en Julia

Puck en Julia, gespeeld door De Groot en De Boer en geschreven door de Groot, zijn twee acteurs die door de regisseur naar zijn buitenhuisje zijn gestuurd om daar de karakters en de verhaallijn meer verdieping te geven. De buurman, van Keulen, heeft een neus voor de waarheid en die stopt hij dan ook overal in. Dit karikaturale personage wordt door van Keulen geloofwaardig gespeeld, zonder ergens een grens over te gaan. Van Keulen doseert het goed waardoor deze buurman herkenbaar blijft.

De Boer en De Groot zijn meer naturel in hun spel waardoor ze dichtbij en kwetsbaar ogen. Behalve als ze repeteren, dan zetten ze hun tekst meer kracht bij waardoor het spel groter wordt. Dat is een welkome afwisseling om eventueel gekabbel te voorkomen. Met de nodige humor laten zij de goede vriendschap tussen deze twee karakters zien. Nog zo’n goede keuze was de fragmentarische verbeelding van de dolle nacht die Puck en Julia beleven met een glaasje whisky te veel op, waarbij we de buurman als een stille getuige betrappen. Het is herkenbaar en invoelbaar hoe zoiets kan gaan en wat dat teweeg kan brengen, of verdraait Julia de hele tijd haar waarheid om verwarring te zaaien in het hoofd van Puck. Is de verliefdheid die de kop op steekt alleen maar ingegeven door de drank en de rollen die ze repeteren of zet Julia ons allemaal op het verkeerde been. Door de bizarre ontknoping is dat wel wat ik me afvraag en wat er binnen de werkelijkheid en het spel nog meer verzonnen is.

Funktioneel Naakt maakt een goede start en er is al een tweede voorstelling aangekondigd. De drie acteurs hebben los van elkaar de nodige ervaring opgedaan en met elkaar zoeken ze naar een nieuwe dynamiek en invalshoek. De verschillen tussen hen als acteur zijn goed inzetbaar om de essentie van de mens voor het voetlicht te brengen op deze innovatieve manier. Houd ze in de gaten!

Deze voorstelling is nog twee keer te zien:

26 november 2015 – Zeeheldentheater, Den Haag

4 december 2015 – Rietveldtheater, Delft

 http://www.funktioneelnaakt.nl

FUNKTIONEEL NAAKT SPEELT PUCK EN JULIA

IT’S A BEAUTIFUL DAY VAN TRUUS BRONKHORST IS RELEVANT

Resa, , , Een reactie plaatsen

aba7eb00-1a96-4834-83e3-4552bf31f89e

‘Ik houd ervan om hier te zijn, hier is alles helderder. Ik houd van jullie. Kan het niet gewoon zo simpel zijn? Dat ik hier sta en van jullie houd.’ Dit is een deel uit de korte monoloog aan het begin van It’s a beautiful day van Truus Bronkhorst. Tijdens deze monoloog van een van de acteurs waarmee Bronkhorst samenwerkt, is Bronkhorst zelf op het podium en laat beheerst en helder een combinatie van poses en bewegingen zien die later in de voorstelling op een nummer van Eminem terugkomen. De monoloog van de acteur eindigt met een kort verhaal over een gelukszoeker die hij af en toe tegenkomt. Het maakt me nieuwsgierig.

It’s a beautiful day is een heftige zoektocht

In de Toneelschuur in Haarlem zag ik gisteravond, 16 november, de laatste try-out van It’s a beautiful day van Truus Bronkhorst, Roxy Jongewaard en studenten van de acteursopleiding in Utrecht. Samen spelen ze, dansen ze en zijn ze op zoek. Op zoek naar schoonheid en op zoek naar geluk. Na de monoloog komen de andere spelers gillend en schreeuwend op, als uitgelaten jonge honden. De muziek stimuleert hen in het geschreeuw. De groepsdynamiek is opzwepend en competitief en steeds dreigt er iemand verstoten te worden. Ze slaan diegene met opgerolde kranten of schoppen hem in het kruis, ook slaan ze zichzelf. Het is een harde wereld. We zien negen jongen mensen op het podium met een enorme zeggingskracht, als acteurs en dansers. Ze hebben lef, lijken zelf verrast over wat hen overkomt en vormen een coherent geheel. Ik kan zien dat ze ervan houden hier te zijn.

De kunstenaar Jackson Pollock als rode draad

Jongewaard vertelt over de kunstenaar Jackson Pollock als rode draad door de voorstelling. Ze vertelt over zijn leven en zijn werk. In zijn werk is op elke vierkante centimeter iets te beleven, vertelt Jongewaard, de ‘all over compositie’. De parallel met deze voorstelling is snel getrokken. Bronkhorst heeft met haar spelers ook een ‘all over compositie’ gecreëerd. Op iedere vierkante meter van het podium gebeurt iets. Ze choreografeert duetten en solo’s die over de breedte soms ook als groep gedanst worden. Continue wisselt het zich af en zijn er steeds momenten dat iemand met een andere combinatie start. De diverse bewegingscombinaties komen gedurende de voorstelling steeds terug en daardoor blijft het, ondanks de voortdurende wisselingen, organisch. Bronkhorst neemt minder deel aan de duetten en solo’s en observeert met een uitdagende, soms boze blik. Ook de anderen kijken met regelmaat naar elkaar.

It’s a beautiful day is hard werken

In de loop van de voorstelling ontdoen de spelers zich van een deel van de kleding totdat ze nog in hun ondergoed staan. Allemaal, behalve Bronkhorst, pakken ze een doek en gebruiken dit multifunctioneel in een groepschoreografie. Ze dansen met het doek als met een geliefde. Ze verstoppen zich achter het doek en verleiden me vanachter het doek. Dit is een van de hoogtepunten van It’s a beatiful day voor mij, intens en ontroerend.

Om er een ‘beautiful day’ van te maken moeten de dansers hard werken. Hard werken om het geluk te vinden en hard werken om de schoonheid te zien. Het uiten van de inspanning door gehijg en gekreun geeft ritme en nieuwe energie. Als we muziek horen is deze indringend, maar overstemt de dansers niet. Dit samenspel met de muziek bereikt een climax voor mij tijdens het nummer ‘When I’m gone’ van Eminem waar dans, zang, spel en de muziek een perfect geheel vormen.

Een kunstwerk is ontstaan

Druppelsgewijs, zoals bij de ‘dripping-techniek’ van Pollock, maken zij gezamenlijk een kunstwerk met ieders individuele inbreng en discipline. Bronkhorst danst een kwetsbaar duet met Jens van Noten, nog zo’n hoogtepunt, en maakt uiteindelijk de groep compleet. ‘Jullie zijn mooi, met al jullie kleine imperfecties.’ De schoonheid en het geluk vinden ze bij elkaar en dat maakt het relevant en veelzeggend.

http://www.truus-bronkhorst.com/its-a-beautiful-day-2015-2016/

 

IT’S A BEAUTIFUL DAY VAN TRUUS BRONKHORST IS RELEVANT

UNDER MY SKIN VAN ISABELLE BEERNAERT IS EEN BOODSCHAP OVER SUBTILITEIT

Resa, , , , , , Een reactie plaatsen

undermyskinslider

Gisteravond, 13 november, ging de dansvoorstelling Under my Skin van Isabelle Beernaert in première in het Zuiderstrandtheater in Den Haag. Na haar eerdere producties is zij er, met haar diversiteit aan dansers, weer in geslaagd een intense dansvoorstelling te tonen. We zien Dimitra Kolokouri, Annlydie Groenen en Camille Pidou weer terug, ook Remses Rafaela en Nicky van Cleef zijn bekende gezichten. Zij dansen de hoofd- en bijrollen, samen met nieuwe gezichten die me verrassen en ontroeren, onder andere Manuella Verzwyvel. Zij is een bekend gezicht uit het programma So you think you can dance, waarin ze het vorig jaar tot de finale bracht. De dansers van Beernaert zijn een afdruk van de wereld, zo vertelt zij in de inleiding. Alle kleuren, lengtes, vormen en disciplines zijn vertegenwoordigd, wat haar als choreografe kenmerkt. Ze is multidisciplinair geschoold en totaal niet bezig met wat van haar wordt verwacht of wat het ideaal is. Ze volgt haar hart en intuïtie.

Under my Skin brengt lichtpuntje in de waanzin

Ik kan niet anders dan de weerzinwekkende gebeurtenissen die zich, tijdens en na de dansvoorstelling, afspeelden mee te nemen. In de duisternis van deze barbaarsheid is de dansvoorstelling van Beernaert een lichtpunt door de elementen die ons allemaal verbinden en de lichtheid waarmee we elkaar kunnen liefhebben. De rijkdom van de wereld wordt getoond, waar we allen van willen en kunnen genieten. ‘Fear is an illusion’ wordt gezongen in het nieuwe nummer ‘Will give in’ van IET waarop de vrouwelijke dansers zich overgeven aan de liefde. Liefde overwint alles.

Grote projecties voegen natuurkrachten toe

In de inleiding vertelt Beernaert dat de dansers zich in eerste instantie klein voelden bij de projecties die de choreografe tijdens de voorstelling gebruikt. Ze heeft deze vorm bewust gekozen om de dansers uit te dagen op de toppen van hun kracht de dansen. Daar zijn de dansers absoluut in geslaagd omdat ik in het begin zo meegenomen word door de dansers, dat ik de projecties grappig genoeg niet eens opmerk. De natuurelementen die wij allemaal in ons dragen en ons verbinden met onze innerlijke kracht worden door de projecties uitvergroot. Het is een prachtig samenspel tussen deze twee. Ik heb de indruk dat de dansers technisch minder worden uitgedaagd dan in voorgaande producties, maar juist meer in het overbrengen van de subtiliteiten van het leven. Het overbrengen van dat wat onder de huid leeft, onbewust is en moeilijker te pakken.

Dimitra Kolokouri personificatie van subtiliteit

Waar de bijrollen en het ensemble soms groot en dynamisch dansen met ieder hun eigen specialiteit, lijkt Kolokouri voornamelijk innerlijk te dansen. Ze laat haar danskwaliteiten zien, die ik ken uit vorige voorstellingen, maar in deze productie laat zij de verbeelding spreken over wat er zich in haar afspeelt zonder dit dansant te uiten. Soms mis ik daardoor de vaart, maar dat is precies wat Beernaert beoogt vermoed ik. Er is rust en zachtheid en alles wat we mogen ervaren is een streling. De soms fotografische beelden die ze creëert laten me stilstaan en bezinnen.

Under my Skin zit onder mijn huid

Door steeds de innerlijke balans te zoeken tussen de elementen, verbeeld door de twaalf dansers, was er genoeg afwisseling tussen de verschillende dansstijlen. De Afrikaanse invloeden bezorgen me tranen omdat het me direct in mijn onderbuik raakt, de klassieke muziek en dans geven vleugels. De zoektocht van Beernaert naar balans tussen de natuurkrachten en de uitersten van het leven leidt in deze voorstelling tot iets wat dieper gaat. Deze dansvoorstelling gaat over het ongrijpbare en onbewuste wat ons drijft. ‘Vanavond zal het geen pijn doen,’ zei Beernaert in de inleiding. Het heeft inderdaad geen pijn gedaan en daardoor duurt het langer voordat het indaalt. Nu zit Under my Skin waar het hoort. Diep van binnen.

http://www.isabellebeernaert.be/under-my-skin

UNDER MY SKIN VAN ISABELLE BEERNAERT IS EEN BOODSCHAP OVER SUBTILITEIT

EEN BRUID IN DE MORGEN VAN MAREN E. BJøRSETH

Resa, , , , , , , , , Een reactie plaatsen

EBIDM_Pers_018918_490x940

Gisteravond in Frascati in Amsterdam zag ik Een bruid in de morgen van Toneelgroep Amsterdam en Frascati Producties, geregisseerd door Maren E. Bjørseth. Over deze voorstelling is na de première in 2014 heel lovend geschreven en is in dat jaar geselecteerd voor het Nederlands Theater Festival. Camilla Siegertsz is voor haar rol van nicht Hilda in deze voorstelling genomineerd voor de Colombina 2015. Marieke Heebink, Fred Goessens, Alwin Pulinckx en Jip Smit spelen respectievelijk de moeder, vader, zoon en dochter en ze doen dat innemend en overtuigend, vol mededogen voor hun personage.

De personages zijn als aapjes in een circus, die wanhopig hun kunstje vertonen en dat tot iedere prijs blijven doen om te overleven. Ze doen dit voortreffelijk. Heebink die fysiek en verbaal haar controlebehoefte en verlangen naar een beter leven neerzet als een huis en daarmee haar man, Goessens, overspoelt en domineert. Het innerlijk lijden van deze man en de machteloosheid zijn van zijn gezicht en hele houding af te lezen. Hij houdt vast aan het volbrengen van zijn concerto waar hij al vele jaren aan werkt.

Het witte doek, wat het huis symboliseert en als een circustent het gezin omsluit, kent geen geheimen. In een niets verhullend schaduwspel zien we Thomas (Pulinckx) naakt uit het bed van zijn zus stappen. Een relatie die het daglicht niet kan verdragen. Hij moet zich klaarmaken voor de komst van nicht Hilda. Zijn moeder ziet een mooie toekomst voor hem. Ze kwijnt weg in de armoede en verstikking waarin ze leven en denkt een uitweg te hebben gevonden.

Tegenover de leugenachtigheid en het bittere cynisme van de ouders staat de onschuld en de kinderlijke, grenzeloze vrijheid van de broer en zus, die nu geconfronteerd worden met het feit dat hun gecreëerde afgebakende droom niet kan blijven bestaan. De spanning die zich opbouwt door de komst van nicht Hilda leidt tot een onvermijdelijke afbraak van alle overlevingsmechanismen met als climax geen bruilofts- maar een rouwscène.

De acteurs grijpen me bij mijn strot en nemen me mee hun wereld in. De onschuldige wereld van Thomas en Andrea (Smit): zo kwetsbaar, poëtisch en schrijnend tegelijk. Het verlangen van de moeder naar een beter bestaan en het verlangen naar liefde en bevestiging, wat verborgen ligt onder gekonkel en een laag dominantie, is pijnlijk hilarisch verbeeld. Hartverscheurend is het op de momenten dat haar pantser afvalt en zij blijk geeft van zachtheid en mededogen. De zoon die niet met de spanning van alle verwachtingen kan omgaan en daardoor steeds meer van zijn afhankelijke persoonlijkheid blootlegt. De vader die zichzelf geselt met de gedachte ooit zijn concerto af te maken en iedereen wil overtuigen van die illusie. Geen enkele illusie mag doorgeprikt worden want dan ontbrandt zijn vuur heel kort en zeer krachtig. En nicht Hilda die gedreven wordt door haar seksuele frustratie en koste wat kost krijgt wat ze hebben wil. Op een absurdistische wijze, die Siegertsz moeiteloos afgaat, drijft zij dit gezin uiteen.

De circustent krijgt iets sacraals als de leugens open liggen en daardoor de wonden bloot gelegd worden. Een beeld van een trouwkapel ontstaat of van een klein kerkje om te rouwen. De hele enscenering van Een bruid in de morgen heeft prachtige symbolische waarde en daar bovenop komt de intense muziek die het geheel kracht bij zet. De personages zijn gebroken en ik sta met knikkende knieën op om te applaudisseren. Alle lovende kritieken waren niet van de lucht en deze voorstelling heeft ook mijn hart gestolen.

De komende weken nog te zien in verschillende theaters in het land: http://tga.nl/voorstellingen/een-bruid-in-de-morgen/speellijst 

EEN BRUID IN DE MORGEN VAN MAREN E. BJøRSETH

DE FAMILIE MANSøN VAN LARS DOBERMAN

Resa, , , , , , , Een reactie plaatsen

affiche_klein

Een meer dan geslaagd en origineel onderzoek naar de wortels van het kwaad

Gisteravond, op 6 november, ben ik getuige geweest van het onderzoek naar de wortels van het kwaad en de presentatie ervan in de voorstelling de familie Mansøn door Lars Doberman. Reinout Scholten van Aschat, Matthijs van de Sande Bakhuyzen, Mattias Van de Vijver en Jip van den Dool vormen deze groep, onderdeel van Orkater/de Nieuwkomers. Deze gretige acteurs worden ondersteund door vormgever Jochem van Laarhoven en lichtontwerper Stefan Dijkman en de regie is in handen van Suze Milius. Zij nemen ons mee in de levensloop van Charles Manson en pikken er gebeurtenissen uit die het kwaad vertegenwoordigen. In dat bolwerk van kwaadaardigheid proberen zij oorzaken en beweegredenen te vinden die iemand tot onvoorstelbare daden kunnen doen besluiten. Daarnaast zorgen de humor, muzikaliteit en visuele indrukken ervoor dat alle inzichten ruimte krijgen.

Explosie van indrukken bij de familie Mansøn

De vier acteurs van Lars Doberman bouwen de voorstelling rustig op door al op het podium aanwezig te zijn als het publiek binnenkomt. We zijn getuige van een ritueel wat gewoonlijk achter de coulissen plaatsvindt. Ze kleden zich heel bewust aan, met veel aandacht voor elkaar en geven elkaar als groep een omhelzing. De voorstelling start met een a capella zang die me kippenvel bezorgt. Vanaf dit moment is er een cameraman op het podium en hij tovert gedurende de voorstelling intieme, gedetailleerde, indrukwekkende en soms hallucinerende beelden tevoorschijn. Ik word figuurlijk in een achtbaan van indrukken gezet die voort dendert, maar nergens uit de bocht vliegt omdat de vraagstelling en het doel van de voorstelling strak voor ogen wordt gehouden.

Helter Skelter

Helter Skelter van the Beatles, en andere nummers van the White Album, overtuigden Manson van het feit dat er een rassenoorlog en een apacolyps op handen was. De rauwheid van dit nummer en de rauwheid van de daden van Manson komt in de hele voorstelling terug. Het zit in het lef waarmee ze tonen hoe Manson verkracht wordt als jongen door zijn vader, op dat moment gespeeld door de kwetsbare Van de Sande Bakhuyzen. Het zit in de durf waarmee van den Dool zich, als rasechte cowboy met een perfecte Amerikaanse uitspraak, afvraagt of je een slecht mens bent als je een vlieg dood wil pissen. Het zit in de sensuele, gedetailleerde vrouwelijkheid van Van de Vijver die zich transformeert tot een dominante dictator verbeeldt als Romeinse keizer. De verbindende kracht die Scholten van Aschat heeft is niet rauw, maar de rillingen lopen desondanks wel over mijn rug als hij zijn hand op het hoofd van een kind legt, tijdens het voorlezen van een verhaal over Lars die de woestijn in trekt.

De invloed van het beeld

De cameraman vertelt ons en passant wat de invloed kan zijn van diverse beelden en of we ons daarop kunnen voorbereiden. Beelden die hij en de acteurs geniaal vorm geven en onderdeel maken van de voorstelling. Door de projectie, de vloerdelen die als puzzelstukken fungeren en de schuivende panelen die het decor voortdurend veranderen. Beelden die op je netvlies blijven plakken. Woorden zijn vluchtig en betekenen niets.

Het kwaad is ongrijpbaar

De vier acteurs spelen allemaal the Good guy en the Bad guy en laten zien hoe het goed en het kwaad voortdurend in elkaar kunnen overlopen. Dat grensgebied is diffuus en ongrijpbaar. Spiritualiteit en verlichting zitten heel dicht tegen de waanzin aan, net zoals genialiteit dichtbij waanzin huist.

De conclusie die ik trek uit deze voorstelling is dat het kwaad in ons allemaal huist. Het hangt af van de keuzes die je maakt en mogelijk in je verleden ook voor je gemaakt zijn. De vier multi talenten van Lars Doberman hebben mij op vernieuwende wijze bewust gemaakt en stof tot nadenken gegeven. Ik heb genoten van de diversiteit. Het is een rijk gevulde voorstelling waarin ieder detail perfect is uitgewerkt.

http://www.orkater.nl/voorstelling/de-familie-mans%C3%B8n#speellijst 

de_familie_manson_-_jochem_van_laarhoven_4

DE FAMILIE MANSøN VAN LARS DOBERMAN

AYN RAND THE FOUNTAINHEAD

ResaEen reactie plaatsen

01v/22/arve/g2157/046

Door de populariteit van de voorstelling The Fountainhead van Toneelgroep Amsterdam, die vorig jaar in première ging en gisteren hernomen is in Amsterdam, ben ik me meer gaan verdiepen in de schrijfster Ayn Rand.

Ayn Rand, geboren in 1905 in Rusland, naar Amerika geëmigreerd in 1926 en aldaar overleden in 1982. Ze heeft zich ontwikkeld als toneel- en literatuurschrijfster en als filosofe. Ze was de grondlegger van de filosofische stroming het objectivisme.

Egoïsme is voor Rand een morele deugd. Altruïsme maakt volgens haar passief. Wie hulp accepteert, onderwerpt zich immers aan wat de ander wenst en onderneemt zelf niets meer. Dit gaat ten koste van de creativiteit en betekent het einde van de welvarende samenleving. Rand inspireert door haar optimisme over de mogelijkheden van de mens. Eigen verantwoordelijkheid en creativiteit vind Rand belangrijk. Wie verantwoordelijkheid neemt voor zichzelf, neemt verantwoordelijkheid voor de samenleving.

Rand ontkent dat haar filosofie – het objectivisme – de samenleving zou verwoesten, vanwege doorgeschoten egoïsme. Integendeel: alleen een samenleving van trotse individuen, die hun eigen levensgeluk najagen en verstand kiezen boven vals sentiment, is rechtvaardig en harmonieus. Alle andere vormen leiden tot geweld. De bemoeienis van de staat moet volgens Rand minimaal zijn. Slechts het beschermen van enkele individuele rechten – zoals lijfsbehoud en bezit – is moreel toegestaan. Alle verdere bemoeienissen gaat ten koste van ondernemerszin en creativiteit.

In haar werk, fictie zowel als non-fictie, komt haar gedachtegoed vanzelfsprekend en onmiskenbaar naar voren. The Fountainhead – De Eeuwige Bron – wordt omschreven als een hartstochtelijk pleidooi voor het individualisme en het egocentrisme van de scheppende mens. Het creatieve potentieel zou onderdrukt worden door het conservatisme en het collectivisme.

Ongelooflijk boeiende schrijfster en filosofe en haar gecreëerde personage, de eigenzinnige Howard Roark, heeft al vele mensen aangetrokken. In de roman, op het witte doek (1949) en voor het eerst op toneel gebracht door Toneelgroep Amsterdam. Hij is zo interessant omdat hij karaktereigenschappen laat zien die in onze maatschappij niet als norm worden gezien. Hij speelt het sociale en politieke spel niet. Het egoïsme wat Rand als morele deugd voorstaat is een eigenschap die, mogelijk wel meer mensen prioriteit zouden willen geven, maar dat wordt minder of niet geaccepteerd in onze maatschappij. Om die reden dus nog zeer actueel.

Ramsey Nasr kreeg voor de rol van Roark de Louis d’Or. De voorstelling is sinds de première immens succesvol en dus voortdurend uitverkocht. Aan de kassa, via de wachtlijst, zijn vast mogelijkheden en er kan al gereserveerd worden voor november 2016. Ik ga.

Bronnen: Wikipedia en filosofie.nl

AYN RAND THE FOUNTAINHEAD

EEN FLINKE LINKSE VROUW VAN MUGMETDEGOUDENTAND

ResaEen reactie plaatsen

1_mugmetdegoudentand_Een flinke linkse vrouw_Inez van Lamsweerde-Vinoodh Matadin_print

Vanmiddag, in het Bellevue theater in Amsterdam, gaf de voorstelling Een Flinke Linkse Vrouw van Mugmetdegoudentand me een inkijk in de levens van Jan en Margje, gespeeld door Marcel Musters en Lies Visschedijk. De scherpe toneeltekst is geschreven door Aaf Brandt Corstius die eerder Fiftyfifty schreef, gespeeld door ditzelfde duo. A match made in heaven. De teksten zijn intelligent, snel en herkenbaar en verweven met een heel goed gevoel voor humor. De intenties van deze twee karakters worden langzamerhand duidelijk en zijn ze niet helemaal zoals we in beginsel dachten.

Sympathie en afkeer

Margje houdt van een simpel leven, van mooie zinnen en bovenal houdt ze van zorgen.   Jan, verkoper van de daklozenkracht, heeft geduld want voor sommigen ligt de finish verder weg. Jan heeft het niet gemakkelijk maar overleeft het wel. Margje kan héél veel van hem leren.

Driehonderdzevenenzestig tennisballen, een prachtige onderbroek met veel van die mooie kleine gaatjes, een joodse geit, Homeland van Paul Simon, verlepte planten waarvoor gezorgd moet worden en vintage geven de karakters kleur. Alles heeft een verhaal.

Musters en Visschedijk spelen soepel en natuurlijk waardoor het voelt alsof je bij ze in de huiskamer zit en ieder moment aan het gesprek zou kunnen deelnemen. Op een bepaald moment roepen een aantal mensen in het publiek “ooh”,  “niks ooh,” zegt Musters en gaat door met zijn tekst. De setting is ernaar, de kleine zaal in Bellevue waardoor we dicht op de huid van de acteurs zitten. Maar evengoed, zij betrekken ons bij het leven van de personages op een manier die beklijft. Ik krijg voor beiden ontzettend sympathie en voel weerstand tegelijkertijd.

Maak je eigen dans

Deze voorstelling is een opkikker en heel actueel. Een uur lang val je van de ene verbazing in de andere en is het herkenbaar. Het is een komedie over serieuze onderwerpen die me constant liet lachen, maar ook met inzichten achterlaat. Niets is wat het lijkt. A.s. zaterdag is de première en tot eind november te zien in het Bellevue theater.

Niet Senegalees dansen, Margje, je zit té veel in je hoofd. Maak je eigen dans. 

http://www.mugmetdegoudentand.nl/voorstelling/91/een-flinke-linkse-vrouw

EEN FLINKE LINKSE VROUW VAN MUGMETDEGOUDENTAND

DE PULP FICTION TRILOGIE VAN HELMERT WOUDENBERG

ResaEen reactie plaatsen

201111112030_LIN_Helmert-Woudenberg_Ubermensch_foto-Bert-Nienhuis-e1432323881644-1024x818

Helmert Woudenberg, één van de oprichters van Het Werkteater dat nationaal en internationaal veel indruk maakte in de jaren 70 en 80, heeft vele stukken geschreven waaronder de Pulp Fiction Trilogie. Dit zijn drie metafysische thrillers waarvan de eerste een western is. Deze eerste, de Duivel en Frank Dexter, wordt op 7 en 8 november, in reprise genomen in het CREA-theater van de UvA in Amsterdam.

Het is een twee uur durende western in zes bedrijven. Frank Dexter, de leider van een bende outlaws bestaande uit drie broers, komt na jaren gevangen te hebben gezeten weer op vrije voeten en blijkt zijn revolver te hebben ingeruild voor iets geheel anders, tot grote ontzetting van zijn vrouw Sally-Jane en zijn twee jongere broers Kevin en Bobby…Een recht voor z’n raap western vol bikkelharde humor, oppervlakkige passie, diepgaande seks, smeulend verraad, rokende revolvers, jankende mannen en vloekende vrouwen.

De voorstelling had veel succes bij de première afgelopen april en wordt om die reden terecht hernomen op 7 en 8 november 2015.

maxresdefault

Spelmethode van Woudenberg

Woudenberg werkt met een zelf ontwikkelde spelmethode, die gebaseerd is op de samenhang tussen de elementen vuur, water, lucht en aarde. De methode is inmiddels bekend op alle acteursopleidingen, waar Woudenberg regelmatig optreedt als docent. Olaf Pieters geeft naast Woudenberg e.a. werkzaam in en voor Studio 5, les in deze spelmethode en doet dit dan ook met veel enthousiasme en overtuiging. De spelmethode biedt een helder houvast met name tijdens improvisaties. Het leert je hoe je rustig (aarde), soepel van denken (lucht), open (water) en gedreven (vuur) tegelijk bent en wanneer je welk element inzet. De methode is ook relevant gebleken voor trainers en therapeuten, vooral als deze in hun werk veel gebruik maken van rollenspelen. Ook mensen die inzicht willen krijgen in wat voor effect hun gedrag heeft op anderen hebben veel gehad aan deze methode.

Pieters is de regisseur van de Duivel en Frank Dexter en van vele andere toneelstukken van Woudenberg. Pieters brengt elk jaar minimaal een stuk van Woudenberg op de planken en tijdens de repetities wordt er gewerkt vanuit de spelmethode van Woudenberg. Ik heb van Pieters les gehad en aan een regie van hem meegewerkt en hij is ontzettend gedreven om de stukken van Woudenberg zo puur en exact mogelijk over te brengen op het publiek. Bij elk stuk wat hij op de planken brengt, brengt hij een ode aan Woudenberg. Op dit moment geeft Pieters les bij CREA in de spelmethode ‘de Vier Elementen’ en is hij docent op verschillende toneelopleidingen in Amsterdam.

Het tweede deel van de Pulp Fiction trilogie wordt op dit moment gerepeteerd met de titel de Farao en Donnie Quaid. De première van dit tweede deel vindt plaats in februari 2016. Ik houd jullie op de hoogte.

Voor het maken van een reservering op 7 of 8 november kijk je op de CREA agenda.

http://www.crea.uva.nl/agenda.php

Als je lessen wil volgen of mee wil doen aan een van de voorstellingen kijk dan naar het cursussenoverzicht bij CREA

http://www.crea.uva.nl/cursussen.php

voor meer informatie over Helmert Woudenberg, zijn stukken en zijn spelmethode

http://www.helmertwoudenberg.nl

http://www.stichtingstudio5.nl

DE PULP FICTION TRILOGIE VAN HELMERT WOUDENBERG

HALINA REIJN KRIJGT ANTWOORD

ResaEen reactie plaatsen

images

Afgelopen zaterdag, 24 oktober was de laatste voorstelling van La voix humaine van Toneelgroep Amsterdam in Amsterdam, maar niet getreurd, in de maand december tourt Halina Reijn door het land met deze indringende monoloogvoorstelling.

In 2009 ging deze voorstelling in première en sindsdien is deze voorstelling al over de hele wereld gezien met enorm goede recensies. In 2013 heb ik de voorstelling gezien en het beklemmende gevoel kan ik nog zo terughalen. De letterlijke beklemming van het decor, Halina Reijn die achter het glas zit. De beklemming van het telefoongesprek waar geen goede wending aan te geven lijkt. Dientengevolge de beklemming van het personage tussen hoop en wanhoop. Zolang ze deze man aan de lijn heeft blijft ze hopen dat hij bij haar blijft, maar het onvermijdelijke hangt voortdurend in de lucht.

Halina Reijn is over het algemeen een extraverte actrice, voor sommigen iets over the top, maar dat lijkt me een kwestie van smaak. Wat Halina als geen ander kan is razendsnel schakelen van het ene uiterste van het emotionele spectrum naar het andere en alles wat daartussen zit. In La voix humaine doet ze dat ook, maar ingetogener dan we van haar gewend zijn. Het is ook voortdurend balanceren in deze voorstelling want als ze van het koord valt is, is alles verloren. Ze wil de ander niet kwijt en doet er alles aan om dit te voorkomen.

De persoon aan de andere kant is intrigerend. Ik zal niet de enige zijn die zich afvraagt wat hij haar op de mouw speldt. Of stelt hij haar juist gerust? Vertelt hij haar over een ander? Ramsey Nasr geeft het antwoord. Hij heeft deze persoon een stem in een monoloogvoorstelling met de titel De andere stem. Hier moeten we helaas nog even op wachten. April 2016 gaat deze voorstelling in première in Amsterdam. Noteer vast in jullie agenda, want deze intelligente schrijver en acteur zal er beslist een prachtige wending aan hebben gegeven.

Beide voorstellingen worden geregisseerd door Ivo van Hove.

http://tga.nl/voorstellingen/la-voix-humaine/speellijst

http://tga.nl/voorstellingen/de-andere-stem

1516_sz_bro

HALINA REIJN KRIJGT ANTWOORD