‘Ik houd ervan om hier te zijn, hier is alles helderder. Ik houd van jullie. Kan het niet gewoon zo simpel zijn? Dat ik hier sta en van jullie houd.’ Dit is een deel uit de korte monoloog aan het begin van It’s a beautiful day van Truus Bronkhorst. Tijdens deze monoloog van een van de acteurs waarmee Bronkhorst samenwerkt, is Bronkhorst zelf op het podium en laat beheerst en helder een combinatie van poses en bewegingen zien die later in de voorstelling op een nummer van Eminem terugkomen. De monoloog van de acteur eindigt met een kort verhaal over een gelukszoeker die hij af en toe tegenkomt. Het maakt me nieuwsgierig.

It’s a beautiful day is een heftige zoektocht

In de Toneelschuur in Haarlem zag ik gisteravond, 16 november, de laatste try-out van It’s a beautiful day van Truus Bronkhorst, Roxy Jongewaard en studenten van de acteursopleiding in Utrecht. Samen spelen ze, dansen ze en zijn ze op zoek. Op zoek naar schoonheid en op zoek naar geluk. Na de monoloog komen de andere spelers gillend en schreeuwend op, als uitgelaten jonge honden. De muziek stimuleert hen in het geschreeuw. De groepsdynamiek is opzwepend en competitief en steeds dreigt er iemand verstoten te worden. Ze slaan diegene met opgerolde kranten of schoppen hem in het kruis, ook slaan ze zichzelf. Het is een harde wereld. We zien negen jongen mensen op het podium met een enorme zeggingskracht, als acteurs en dansers. Ze hebben lef, lijken zelf verrast over wat hen overkomt en vormen een coherent geheel. Ik kan zien dat ze ervan houden hier te zijn.

De kunstenaar Jackson Pollock als rode draad

Jongewaard vertelt over de kunstenaar Jackson Pollock als rode draad door de voorstelling. Ze vertelt over zijn leven en zijn werk. In zijn werk is op elke vierkante centimeter iets te beleven, vertelt Jongewaard, de ‘all over compositie’. De parallel met deze voorstelling is snel getrokken. Bronkhorst heeft met haar spelers ook een ‘all over compositie’ gecreëerd. Op iedere vierkante meter van het podium gebeurt iets. Ze choreografeert duetten en solo’s die over de breedte soms ook als groep gedanst worden. Continue wisselt het zich af en zijn er steeds momenten dat iemand met een andere combinatie start. De diverse bewegingscombinaties komen gedurende de voorstelling steeds terug en daardoor blijft het, ondanks de voortdurende wisselingen, organisch. Bronkhorst neemt minder deel aan de duetten en solo’s en observeert met een uitdagende, soms boze blik. Ook de anderen kijken met regelmaat naar elkaar.

It’s a beautiful day is hard werken

In de loop van de voorstelling ontdoen de spelers zich van een deel van de kleding totdat ze nog in hun ondergoed staan. Allemaal, behalve Bronkhorst, pakken ze een doek en gebruiken dit multifunctioneel in een groepschoreografie. Ze dansen met het doek als met een geliefde. Ze verstoppen zich achter het doek en verleiden me vanachter het doek. Dit is een van de hoogtepunten van It’s a beatiful day voor mij, intens en ontroerend.

Om er een ‘beautiful day’ van te maken moeten de dansers hard werken. Hard werken om het geluk te vinden en hard werken om de schoonheid te zien. Het uiten van de inspanning door gehijg en gekreun geeft ritme en nieuwe energie. Als we muziek horen is deze indringend, maar overstemt de dansers niet. Dit samenspel met de muziek bereikt een climax voor mij tijdens het nummer ‘When I’m gone’ van Eminem waar dans, zang, spel en de muziek een perfect geheel vormen.

Een kunstwerk is ontstaan

Druppelsgewijs, zoals bij de ‘dripping-techniek’ van Pollock, maken zij gezamenlijk een kunstwerk met ieders individuele inbreng en discipline. Bronkhorst danst een kwetsbaar duet met Jens van Noten, nog zo’n hoogtepunt, en maakt uiteindelijk de groep compleet. ‘Jullie zijn mooi, met al jullie kleine imperfecties.’ De schoonheid en het geluk vinden ze bij elkaar en dat maakt het relevant en veelzeggend.

http://www.truus-bronkhorst.com/its-a-beautiful-day-2015-2016/