Gisteravond, 13 november, ging de dansvoorstelling Under my Skin van Isabelle Beernaert in première in het Zuiderstrandtheater in Den Haag. Na haar eerdere producties is zij er, met haar diversiteit aan dansers, weer in geslaagd een intense dansvoorstelling te tonen. We zien Dimitra Kolokouri, Annlydie Groenen en Camille Pidou weer terug, ook Remses Rafaela en Nicky van Cleef zijn bekende gezichten. Zij dansen de hoofd- en bijrollen, samen met nieuwe gezichten die me verrassen en ontroeren, onder andere Manuella Verzwyvel. Zij is een bekend gezicht uit het programma So you think you can dance, waarin ze het vorig jaar tot de finale bracht. De dansers van Beernaert zijn een afdruk van de wereld, zo vertelt zij in de inleiding. Alle kleuren, lengtes, vormen en disciplines zijn vertegenwoordigd, wat haar als choreografe kenmerkt. Ze is multidisciplinair geschoold en totaal niet bezig met wat van haar wordt verwacht of wat het ideaal is. Ze volgt haar hart en intuïtie.

Under my Skin brengt lichtpuntje in de waanzin

Ik kan niet anders dan de weerzinwekkende gebeurtenissen die zich, tijdens en na de dansvoorstelling, afspeelden mee te nemen. In de duisternis van deze barbaarsheid is de dansvoorstelling van Beernaert een lichtpunt door de elementen die ons allemaal verbinden en de lichtheid waarmee we elkaar kunnen liefhebben. De rijkdom van de wereld wordt getoond, waar we allen van willen en kunnen genieten. ‘Fear is an illusion’ wordt gezongen in het nieuwe nummer ‘Will give in’ van IET waarop de vrouwelijke dansers zich overgeven aan de liefde. Liefde overwint alles.

Grote projecties voegen natuurkrachten toe

In de inleiding vertelt Beernaert dat de dansers zich in eerste instantie klein voelden bij de projecties die de choreografe tijdens de voorstelling gebruikt. Ze heeft deze vorm bewust gekozen om de dansers uit te dagen op de toppen van hun kracht de dansen. Daar zijn de dansers absoluut in geslaagd omdat ik in het begin zo meegenomen word door de dansers, dat ik de projecties grappig genoeg niet eens opmerk. De natuurelementen die wij allemaal in ons dragen en ons verbinden met onze innerlijke kracht worden door de projecties uitvergroot. Het is een prachtig samenspel tussen deze twee. Ik heb de indruk dat de dansers technisch minder worden uitgedaagd dan in voorgaande producties, maar juist meer in het overbrengen van de subtiliteiten van het leven. Het overbrengen van dat wat onder de huid leeft, onbewust is en moeilijker te pakken.

Dimitra Kolokouri personificatie van subtiliteit

Waar de bijrollen en het ensemble soms groot en dynamisch dansen met ieder hun eigen specialiteit, lijkt Kolokouri voornamelijk innerlijk te dansen. Ze laat haar danskwaliteiten zien, die ik ken uit vorige voorstellingen, maar in deze productie laat zij de verbeelding spreken over wat er zich in haar afspeelt zonder dit dansant te uiten. Soms mis ik daardoor de vaart, maar dat is precies wat Beernaert beoogt vermoed ik. Er is rust en zachtheid en alles wat we mogen ervaren is een streling. De soms fotografische beelden die ze creëert laten me stilstaan en bezinnen.

Under my Skin zit onder mijn huid

Door steeds de innerlijke balans te zoeken tussen de elementen, verbeeld door de twaalf dansers, was er genoeg afwisseling tussen de verschillende dansstijlen. De Afrikaanse invloeden bezorgen me tranen omdat het me direct in mijn onderbuik raakt, de klassieke muziek en dans geven vleugels. De zoektocht van Beernaert naar balans tussen de natuurkrachten en de uitersten van het leven leidt in deze voorstelling tot iets wat dieper gaat. Deze dansvoorstelling gaat over het ongrijpbare en onbewuste wat ons drijft. ‘Vanavond zal het geen pijn doen,’ zei Beernaert in de inleiding. Het heeft inderdaad geen pijn gedaan en daardoor duurt het langer voordat het indaalt. Nu zit Under my Skin waar het hoort. Diep van binnen.

http://www.isabellebeernaert.be/under-my-skin