Vanavond in de Stadsschouwburg in Amsterdam zag ik Fase van choreografe Anne Teresa De Keersmaeker. Eén van de meest invloedrijke hedendaagse choreografen wordt ze zonder enige twijfel genoemd. Fase wordt beschouwd als een mijlpaal van de hedendaagse dans en is waarschijnlijk de Keersmaekers meest opgevoerde werk. Ik voel me bijzonder gelukkig dat ik er vanavond bij was.

De Keersmaeker begon met Violin Phase

Als student aan de universiteit van New York maakte ze haar eerste solo Violin Phase op de gelijknamige compositie van de Amerikaanse minimalistische Steve Reich. Dat werk heeft ze uitgebouwd tot deze avondvulllende voorstelling, waarin Violin Phase als derde wordt opgevoerd. De andere drie choreografieën zijn duetten die ze samen danst met danseres Tale Dolven.

Net als de muziek zijn de choreografieën repetitief en zeer gestructureerd. Iedere choreografie verschuift naar een volgende fase door een minimale beweging toe te voegen of deze net iets anders te richten. De bewegingen ogen eenvoudig en alledaags waardoor het gemakkelijk is om je als kijker met deze danseressen, De Keersmaeker en Dolven, te verbinden. Tegelijkertijd werken de abstracte en mechanische uitingen vervreemdend. Daardoor voel ik me aangetrokken en vervolgens afgestoten wat het heel spannend maakt. Ondanks dat de faseverschuivingen door minimale verandering plaatsvinden voelen ze als groot en krachtig. Ze doorbreken direct de bestaande structuur, wat op momenten een gevoel van opluchting geeft omdat het repetitieve me soms benauwd.

Violin Phase is het meest verrassend

Alle vier de fases hebben een totaal andere dynamiek en patroon terwijl de bewegingen sterk op elkaar lijken. De solo, Violin Phase, springt er voor mij het meest uit in variatie en frivoliteit. Ondanks de heldere structuur en de geometrische patronen die De Keersmaeker danst is deze choreografie het minst mechanisch en lijkt De Keersmaeker los te durven laten.

Je zou kunnen denken dat het repetitieve saai wordt, maar het tegendeel is waar. Gevoelsmatig voelde ik me heel betrokken bij de danseressen. Waardoor dat komt is niet helemaal te pakken, mogelijk mede door de intimiteit die De Keersmaeker met haar krachtig gebruik van het licht creëert. Bij de laatste choreografie, Clapping Hands, wordt de energie bepaald door het licht terwijl de dans exact hetzelfde blijft. Aan het begin van Violin Phase lijkt De Keersmaeker een geestverschijning en in Piano Phase gaan de schaduwen van de twee danseressen in elkaar op en worden één.

Eenvoud, eenvoud, eenvoud

Dat is wat me het meest bij blijft. De lege dansvloer op twee krukken na bij de choreografie Come Out, het grote witte achterdoek die de schaduwen draagt en het betekenisvolle witte licht en de twee hanglampen. De eenvoudige kleding, om het woord nog maar eens te gebruiken, draagt bij aan de puurheid van deze dansvoorstelling. En dat is meteen de reden van mijn betrokkenheid. Alles in deze voorstelling heeft bijgedragen aan de puurheid ervan. Dit dankzij de puurheid van deze choreografe Anne Teresa De Keersmaeker.

http://www.rosas.be/nl/production/fase-four-movements-music-steve-reich?tour=all

Op bovenstaande speellijst staan data van verschillende voorstellingen van De Keersmaeker.

Gisteravond, vrijdag 23 oktober, zag ik in de Meervaart in Amsterdam Frederique Spigt en Annet Malherbe samen met de muzikanten Roel Spanjers (toetsen), Janos Koolen (gitaar), Mees van Warmerdam (drums) en Houk van Warmerdam (bas) het publiek helemaal inpakken met hun ode aan The King of Rock ’n Roll die dit jaar tachtig zou zijn geworden.

Annet Malherbe opent met Amazing Grace

Op de achtergrond zien we een afbeelding van de autostoet tijdens de uitvaart van Elvis. Op band horen we de bekendmaking van zijn overlijden. Malherbe heeft net de show geopend met Amazing Grace en ik viel al direct van mijn stoel. Wat een krachtige stem heeft deze vrouw. Ik ken haar kracht op het podium als actrice, maar dit talent voor zang had ik niet vermoed. De show is met recht geopend.

Na dit eerste hoogtepunt wordt het een aaneenschakeling van hoogtepunten met veel dynamische verschillen, wat af en toe rust geeft, zowel voor publiek als voor de zangeressen. Ze geven alles wat ze in zich hebben. Frederique Spigt zingt met haar rauwe, pure stem alsof ze de tweelingzus van Elvis is. Ik maak een verwijzing naar de anekdote over de tweelingbroer die Elvis gehad heeft, maar aan wiegendood is overleden. Maar het is niet minder gemeend. Haar looks, haar stem, haar houding: She’s The King deze avond. Waar Spigt rauw, stoer en sexy is, is Malherbe zacht, vrouwelijk en sexy met een verleidingskracht die het publiek niet onberoerd laat. Er wordt vaak gejoeld voor haar.

Veel variatie in de performance

De band bestaande uit drummer Mees van Warmerdam en basgitarist Houk van Warmerdam, zoons van Malherbe, toetsenist Roel Spanjers en gitarist Janos Koolen zijn goed op dreef en zeer gelijkwaardig aan de zangeressen. Met hier en daar een puike solo van de muzikanten nemen zij individueel en samen hun plek in. Direct na de pauze zingen ze alle zes tezamen een mooie, krachtige gospel Working on the building. Malherbe kruipt ook achter het drumstel en zingt en speelt alsof ze nooit anders deed. En misschien is dat ook zo, maar ik heb het haar niet eerder op een podium zien doen. Goddank nu wel. Op het podium acteren als Priscilla Presley, die Elvis (Spigt) vertelt genoeg te hebben van het ’s nachts voorgelezen worden uit religieuze boeken, is voor haar een koud kunstje. Ze doet dit met veel humor zoals ik haar graag zie.

Frederique Spigt danst een Hawaii-dansje

Na de gospel hangen de zangeressen Hawaii-bloemenkransen om bij de muzikanten en bij elkaar en zingen You’re my Hawaiian Sweetheart. Ze dansen voor elkaar en het plezier om elkaar is hilarisch. In dit gedeelte komt de liefde voor The King én elkaar tot uiting, maar bovenal ook het plezier wat door de hele voorstelling heen van het podium spat.

Elvis never left the building is een groot feest

In de pauze op het toilet hoor ik mensen zingen. Na afloop hoor ik mensen zeggen “tjonge, wat een avond en wat een plezier.” Tijdens Jailhouse Rock en Hound Dog staat de zaal op zijn kop. Tijdens de toegift zingt Malherbe Blue Suède Shoes en het publiek springt weer op. Zo kan ik nog wel even doorgaan. De mondharmonica van Spigt en de banjo van Koolen niet te vergeten, de beelden van Elvis en zijn eerste opname die we samen beluisteren als in een huiskamer. En nog veel meer! Spigt vertelt tijdens de voorstelling dat ze verliefd is op Elvis. Ik ben verliefd op deze twee dames.

http://www.frederiquespigt.nl

Hi,

mijn naam is Resa en als gepassioneerd theaterbezoeker wil ik via mijn blog de magie die ik ervaar in het theater delen om te inspireren en te enthousiasmeren. Mijn vrienden vertellen me vaak hoe gedreven en enthousiast ik vertel over wat ik heb beleefd en gezien. Ik heb een half jaar recensies mogen schrijven over dansvoorstellingen voor Dansmagazine en heb ontdekt hoe heerlijk dat is. Schrijven is een rode draad in mijn leven, dus nu lijkt me een goed moment een aantal zaken te combineren.

Ik heb aan de Acteursschool (voorheen ’t Collectief) in Amsterdam een driejarige parttime acteursopleiding gevolgd en afgerond en daarna aan het Artez Conservatorium in Enschede een opleiding tot danstherapeut afgerond. Het allerliefste laat ik me onderdompelen in de magie van het theater en me meeslepen en verwonderen door de acteurs, dansers en muzikanten. Wat mij weer inspireert tot het maken van een danssessie, het schrijven van een verhaal of een recensie.

Ik wil jullie in mijn belevenissen en ervaringen laten meegenieten en mogelijk inspireer ik je vaker het theater te bezoeken of verlok ik je om uit je comfortzone te stappen. Ik ben benieuwd.

Liefs, Resa