HET IS VOLHOUDEN, BLIJVEN VOLHOUDEN!

15 september 201715 september 2017 Resaben johnson, dood paard, gillis biesheuvel, hein janssen, jorn heijdenrijk, kuno bakker, lotte dunselman, manja topper, masterclass recensie schrijven, tf2017, theater bellevue, volponeEen reactie plaatsen

1477562670

Volpone van Dood Paard, 13 september 2017 Theater Bellevue Amsterdam

Direct bij binnenkomst is de energie bruisend door het kleurrijke chaotische decor en de feestelijke, carnavaleske uitdossing van de acteurs. Die bruisende energie zwelt alleen maar aan en neemt me mee in het bizarre verhaal van Volpone, de edelman die leeft voor misleiding en spel. Niet voor niets één van de tien beste voorstellingen van afgelopen seizoen, gekozen voor het Theaterfestival 2017. Bovendien zijn Jorn Heijdenrijk en Lotte Dunselman voor hun rollen genomineerd voor de Louis d’Or (beste mannelijke hoofdrol) en de Colombina (beste vrouwelijke bijrol).

Volpone is geschreven door Ben Johnson, een tijdgenoot van Shakespeare. Volpone de Vos (Jorn Heijdenrijk) doet alsof hij stervende is om zo Voltore de Gier (Manja Topper), Corbaccio de Raaf (Lotte Dunselman) en Corvino de Kraai (Gillis Biesheuvel) te misleiden. Ze komen alle drie aan zijn ziekbed met overdadige giften in de hoop zijn erfgenaam te worden. Ze worden opgehitst door Mosca, de Vlieg (Kuno Bakker), de bediende van Volpone die hen voortdurend voorhoudt dat zij de erfgenaam worden. Daardoor worden de giften steeds extremer. Corbaccio onterft zijn eigen zoon om de liefde van Volpone te winnen. Corvino biedt zelfs zijn mooie vrouw aan voor een onbestemde seksuele genezing. Hierdoor worden Mosca en Volpone alsmaar gretiger en gekker in hun misleiding wat uiteindelijk hun eigen ondergang betekent.

De wijze waarop Dood Paard de karakters gestalte geeft gaat soms alle verbeelding te boven omdat ze de personages zo heerlijk vet aanzetten. In het spel hebben ze de grenzen van mogelijkheden verder dan de horizon verkend. Door de hilarische verkleedpartijen in de dubbelrollen en de treffende versmelting van mens en dier maken de vijf acteurs die veertien rollen spelen er een waar feestje van. Het fantastische decor lijkt een trukendoos waar steeds iets anders uit tevoorschijn komt: kleden, ontelbare krukjes, stoelen, niets verhullende gordijnen, prijsbekers, beeldschermen op de achtergrond, talkpoeder én een bunzing geven het steeds een andere lading.

Die bunzing, een roofdier, en het gedicht over de bunzing in het begin trekken mijn aandacht. Daniil Charms, de dichter, had het motto ‘maak een pose van jezelf en heb het karakter om die vol te houden’. Mogelijk dé inspiratie en regieaanwijzing voor de acteurs om dit stuk vorm te geven. Ik hoor het Mosca zeggen tegen Volpone: ‘volhouden, blijven volhouden’. En dat doet niet alleen Volpone, maar allemaal volharden ze in hun drijfveren en overtuigingen, hoe ridicuul ook.

http://www.doodpaard.nl/project/146

WEES BRUTAAL

15 september 2017 Resahein jansen, masterclass recensie schrijven, stadsschouwburg amsterdam, tf 2017, theater bellevueEen reactie plaatsen

1347121143Amsterdam_Bellevue

INLEIDING OP DE RECENSIE VAN VOLPONE

Bruikbare adviezen, tips en verplichte elementen waaraan een recensie moet voldoen. En die krijgen van een autoriteit op het gebied van theaterrecensies. Dat wil ik wel. Ik lees zijn recensies, interviews en achtergronden in de Volkskrant erg graag. Toegankelijkheid en humor zijn voor mij kenmerkend aan zijn schrijfstijl. Zijn soms harde kritiek kan ik na de masterclass beter plaatsen. Ik begrijp nu beter hoe de afwegingen worden gemaakt tijdens het schrijven.

Hein Janssen. Soms zag ik hem weleens tijdens een première waar ik dan als blogger ook voor uitgenodigd was en had ik hem van alles willen vragen. Vooral wat hij van mijn stukjes vindt. Nu was mijn kans. Met de groep cursisten gingen we, na de masterclass op woensdagmiddag, goed gevoed met materiaal naar de voorstelling Volpone van Dood Paard. Voor de dag erna kregen we een deadline mee waarop de recensie binnen moest zijn en vandaag werden ze nabesproken. En wat vond hij? Hier en daar wat onhelder, soms een onnodige persoonlijke zin ertussen maar positief over de opbouw en met originele observaties.

Ik ben tevreden. Hein geeft anderen feedback die voor mij ook waardevol is. Wees brutaal en schrijf op wat je bedenkt dat iets is. Een opening van een recensie die bijzonder prikkelend is of zinnen die prachtig kort en helder zijn. Kortom, heel leerzaam. En Hein is innemend en lief voor ons.

Iemand zei laatst, toen ik vertelde dat ik deze masterclass ging doen, dat ik vooral mijn eigen stijl moet houden. Ik snap wat ze bedoelt, maar door deze masterclass kan ik nog meer mijn eigen stijl vormen. Ik ben nog maar twee jaar aan het schrijven op mijn blog en daar mag kritisch naar gekeken worden. Het gaat natuurlijk om de voorstellingen, maar die ik wil zo goed mogelijk voor het voetlicht brengen. Dank je Hein en de andere moedige cursisten.

http://tf.nl/over-nederlands-theater-festival/

237 REDENEN OM DOOR TE GAAN

26 februari 201727 februari 2017 ResaGeert Lageveen, Leopold Witte, michiel de regt, orkater, theater bellevueEen reactie plaatsen

237redenenomdoortegaan-lageveenwitte-01-691x463

gezien 24 februari, theater Bellevue

Een intiem, confronterend, ontnuchterend en bovendien zeer geestig portret van twee mannen die ofwel de dood omarmen als deel van het leven of deze juist willen bezweren door allerlei doelen te stellen. De dood heeft voor ieder een andere rol gehad in het leven die tekenend is voor hoe ze er nu mee omgaan.

Leopold Witte die op vrije middagen op een hoogtepunt vier begrafenissen afwerkt, van vreemden welteverstaan. Geert Lageveen die op alle mogelijke manieren het leven viert en juist begrafenissen uit de weg gaat. Witte lijkt in eerste instantie de zwartkijker, die vindt dat ze op hun retour zijn en in hun laatste fase verkeren. Lageveen is de opgewekte, die niet eerder in een betere fase zat. De leidraad is een gesprek na hun vorige voorstelling, 237 redenen voor seks, waar Witte de dood als onderwerp voor het vervolg opwerpt, ‘na de seks, de dood.’ Zoals verwacht sputtert Lageveen tegen en wat volgt is een zelfonderzoek. De voorstelling heeft in wezen niets en tegelijkertijd alles met dood te maken. Ze spelen ermee, schuren ertegen aan en vragen zich af wat het betekent. Voor mij hebben ze het juist over het leven, halen ze er beide uit wat ze eruit kunnen halen, ieder op hun unieke wijze. De muziek uit de jaren ‘60, ‘70 en ‘80 beweegt mee en zij versterken de lading door hun spel. Witte is onnoemlijk geestig als hij zijn oude vader speelt in het ziekenhuis, of als hij samen met Lageveen na een begrafenis in de aula staat en een bitterballetje wegwerkt. Het natuurlijke contrast tussen de twee mannen is tot in de puntjes uitgewerkt en confronteert met de route die eindig is. Het alternatief wat personage Theo biedt is letterlijk en figuurlijk uitzichtloos, dus had Lageveen hem toch moeten laten liggen zoals Witte zou doen?

De twee acteurs ontvangen het publiek zelf bij de zaaldeur en Witte gaat na aanvang kort de interactie met het publiek aan. Dit zorgt voor een intieme sfeer waarop het universele van de dood en het leven rusten kan. De twee sterke acteurs behouden hun eigenheid in het omgaan met het onvermijdelijke. De voorstelling swingt van begin tot eind en dat komt maar voor een klein gedeelte door de muziek. Lageveen en Witte zijn prachtig op elkaar ingespeeld en creëren hun eigen unieke melodie.

http://www.theaterbellevue.nl/voorstellingen/237-redenen-om-door-te-gaan/dinsdag-28-maart/20_30_00/

MUM’S THE WORD VAN CECILIA MOISIO IS SPANNEND, VERSTIKKEND EN GEESTIG

7 maart 2016 Resacecilia moisio, katerzyna sitarz, mum's the word, nederlandse dansdagen, soosan gilson, sylvia poorta, theater bellevue, yulia kalinchenkoEen reactie plaatsen

Mums_The_Word_Cecilia_Moisio_Foto_Jamain_Brigitha_DSC_1727_web — ????????????????????????????????????

Gezien vrijdag 4 maart Theater Bellevue

Wat is dat toch met moeders en dochters. Waarschijnlijk de meest beschreven relatie, maar het blijft een ondoorgrondelijke relatie. Choreografe Cecilia Moisio laat met krachtige beelden, spannende dans en rake woorden de essentie van de moeder-dochter relatie zien in Mum’s the word. ‘Just be with me’, een zinnetje wat aan het eind wordt uitgesproken door danseres Katerzyna Sitarz lijkt de subtekst te zijn van alle verwachtingen en geboden die door de drie generaties in deze voorstelling onversneden worden getoond. De voorstelling Mum’s the Word was afgelopen weekend te zien in Theater Bellevue met naast Sitarz, Soosan Gilson, Yulia Kalinchenko, Sylvia Poorta en op beeld Arnica Elsendoorn aan wie deze voorstelling werd opgedragen. Met het plan voor deze voorstelling won choreografe Cecilia Moisio de prijs van de Nederlandse Dansdagen in 2014 en in oktober 2015 ging de voorstelling in première.

De letterlijke betekenis van Mum’s the word betekent stil zijn of je mond houden. Het woord Mum betekent stil en kan afgeleid zijn van het Engelse woord mummer wat pantomimespeler betekent. Het is terug te herleiden naar een zin uit Henry VI van William Shakespeare: ‘seal up your lips and give no words but mum.’ Moisio geeft deze titel betekenis in alle lagen van de voorstelling. Zowel moeders als dochters lijken zich geen raad te weten met de relatie en spreken zichzelf toe met ‘relax’ als de ander in beeld komt. In dagelijkse handelingen als lakens vouwen en de tafel dekken komt het dwangmatige en manische terug van het goed willen doen en de ander willen behagen en de frustratie die dat oplevert. In de kern willen ze elkaar leren kennen, weten wie de ander is maar de verwachting van de eigen moeder ligt als een sluier over alles heen. Alle generaties ondervinden hinder van deze sluier en Moisio geeft dit confronterend weer in de cycli van het leven door projecties van de seizoenen, verbeelding van geboorte en sterfte en de beeldschone dochter die door te menstrueren haar plekje in het Paradijs verliest als Eva die van de appel eet. De klok tikt gestaag door. Het is ontroerend als ze intiem zijn, schokkend als dit verstoort wordt door manipulatie of jaloezie. De choreografie en het spel zijn intens en ik zit vaak met tranen op mijn wangen.

Vooral Poorta en Kalinchenko maken op mij indruk. De wanhoop en de machteloosheid zijn van de gezichtsuitdrukking af te lezen. De bewegingen van Kalinchenko zijn doordrenkt van hoop en kracht alles te geven voor deze relatie en de ogen van Poorta lichten op zodra er enige toenadering schijnt. Alle vier zijn ze moedig in hun spel en dans, nergens geven ze op hoe uitzichtloos het soms ook lijkt. De vormgeving is helder en loopt parallel met het spel, choreografie en de cycli. Alles klopt aan deze voorstelling. De filmbeelden van Elsendoorn en het opdragen van de voorstelling aan haar zetten het geheel kracht bij. De band tussen moeder en dochter is oneindig en zit verankerd in je.

http://ceciliamoisio.com/2015/08/27/mums-the-word/

CRAZY LOVE VAN ORKATER EN THEATER BELLEVUE

20 december 201523 december 2015 Resaorkater, ria marks, theater bellevue, titus tiel groenestege, toneelschuur haarlemEen reactie plaatsen

Gezien: 19 december 2015 Toneelschuur Haarlem

crazy_poster_web1 (1)

Een rommelig decor met omgevallen meubilair, een verlaten kledingrek, een bureau met typemachine en veel drank heet ons welkom bij binnenkomst. Het decor lijkt eerder een einde van een voorstelling dan een begin. De voorstelling Crazy Love start met een jaren ’50 film, geprojecteerd op de achterwand. Tijdens de film komen Ria Marks en Titus Tiel Groenestege op en ze ordenen het decor, trekken een jas aan ten teken dat ze vertrekken. Ze vertrekken waar het verhaal in de film eindigt, bij een ijzingwekkende gil van een vrouw die iets afgrijselijks overkomt, en nemen ons mee in een intrigerend waargebeurd verhaal over een liefde in de tijdsgeest van toen.

Crazy Love is een energieke vertelling

Het waargebeurde verhaal van Linda Riss en Burt Pugach heeft eind jaren ’50 maandenlang de krantenkoppen beheerst in New York. Marks vertelt over de ervaringen van Linda en de keuzes die ze maakt. Ze speelt daarnaast Linda op een energieke, sensuele manier en laat zien wat haar keuzes en handelingen voor gevolgen hebben. Tiel Groenestege vertelt over Burt en zijn beweegredenen en geeft hem dan vorm op een geloofwaardige menselijke manier. Als Linda verneemt dat Burt een vrouw en kind heeft verlaat ze hem. Burt ’s obsessie voor Linda neemt groteske vormen aan, hij kan het niet aan dat zij hem niet toebehoort. Zij reist af naar Florida en bij terugkomst in New York kondigt ze de verloving aan met haar nieuwe geliefde. Dit nieuws is voor Burt niet te verkroppen en dit betekent het einde.

Ondanks de heftigheid van het verhaal valt er veel te lachen door het geestige, soms absurdistische en zeer geloofwaardige spel. De onvoorspelbaarheid van het verhaal zit in de vormgeving van de karakters, het overkomt Marks en Tiel Groenestege ter plekke wat de kracht is van het stuk ondanks de gedeeltelijke vertellersrollen.

Het spel van Marks en Tiel Groenestege sluit naadloos aan op de geprojecteerde filmbeelden en op de muziek. Het is een goed lopende eenheid en de twee acteurs zijn onderdeel van de filmbeelden en andersom. De choreografieën die in het spel zijn verwerkt zijn dynamisch en heel creatief ingepast in de filmbeelden. De lifts zijn sterk en Marks lenigheid is opvallend. Ze is als een veertje in de handen van Tiel Groenestege. Het decor wordt heel fantasierijk benut en doet dienst als kantoor, nachtclub, woning en rechtszaal als Burt wordt berecht voor zijn daden.

Ondanks de belofte van het onheilspellende begin zit er een zacht einde aan het geheel wat een ontroerend slotbeeld geeft.

Fantastische chemie tussen Marks en Tiel Groenestege

Over de chemie tussen Marks en Tiel Groenestege is veel geschreven naar aanleiding van de trilogie Valse Wals-Bankstel-Zucht, die ik helaas zelf niet heb gezien. In de voorstelling Crazy Love passen ze wederom ongekend goed bij elkaar. Het doet me denken aan een beeld in de voorstelling waar de jas die Linda uitkiest, uit het aanbod van Burt, perfect bij haar past. De jas die ze kiest accentueert haar goed gevormde lichaam, de kleur flatteert en de stof geeft haar plezier. Zo passen deze twee acteurs bij elkaar, één en al aanvulling.

Het sterke fysieke spel en krachtige dialogen met veel, soms bittere, humor is de kern van deze voorstelling Crazy Love. De visuele en auditieve kadootjes maken het geheel, naast bizar en verrassend, zeer rijk. Dit verhaal zit Marks en Tiel Groenestege als gegoten.

https://www.orkater.nl/voorstelling/crazy-love