Gezien vrijdag 4 maart Theater Bellevue

Wat is dat toch met moeders en dochters. Waarschijnlijk de meest beschreven relatie, maar het blijft een ondoorgrondelijke relatie. Choreografe Cecilia Moisio laat met krachtige beelden, spannende dans en rake woorden de essentie van de moeder-dochter relatie zien in Mum’s the word. ‘Just be with me’, een zinnetje wat aan het eind wordt uitgesproken door danseres Katerzyna Sitarz lijkt de subtekst te zijn van alle verwachtingen en geboden die door de drie generaties in deze voorstelling onversneden worden getoond. De voorstelling Mum’s the Word was afgelopen weekend te zien in Theater Bellevue met naast Sitarz, Soosan Gilson, Yulia Kalinchenko, Sylvia Poorta en op beeld Arnica Elsendoorn aan wie deze voorstelling werd opgedragen. Met het plan voor deze voorstelling won choreografe Cecilia Moisio de prijs van de Nederlandse Dansdagen in 2014 en in oktober 2015 ging de voorstelling in première.

De letterlijke betekenis van Mum’s the word betekent stil zijn of je mond houden. Het woord Mum betekent stil en kan afgeleid zijn van het Engelse woord mummer wat pantomimespeler betekent. Het is terug te herleiden naar een zin uit Henry VI van William Shakespeare: ‘seal up your lips and give no words but mum.’ Moisio geeft deze titel betekenis in alle lagen van de voorstelling. Zowel moeders als dochters lijken zich geen raad te weten met de relatie en spreken zichzelf toe met ‘relax’ als de ander in beeld komt. In dagelijkse handelingen als lakens vouwen en de tafel dekken komt het dwangmatige en manische terug van het goed willen doen en de ander willen behagen en de frustratie die dat oplevert. In de kern willen ze elkaar leren kennen, weten wie de ander is maar de verwachting van de eigen moeder ligt als een sluier over alles heen. Alle generaties ondervinden hinder van deze sluier en Moisio geeft dit confronterend weer in de cycli van het leven door projecties van de seizoenen, verbeelding van geboorte en sterfte en de beeldschone dochter die door te menstrueren haar plekje in het Paradijs verliest als Eva die van de appel eet. De klok tikt gestaag door. Het is ontroerend als ze intiem zijn, schokkend als dit verstoort wordt door manipulatie of jaloezie. De choreografie en het spel zijn intens en ik zit vaak met tranen op mijn wangen.

Vooral Poorta en Kalinchenko maken op mij indruk. De wanhoop en de machteloosheid zijn van de gezichtsuitdrukking af te lezen. De bewegingen van Kalinchenko zijn doordrenkt van hoop en kracht alles te geven voor deze relatie en de ogen van Poorta lichten op zodra er enige toenadering schijnt. Alle vier zijn ze moedig in hun spel en dans, nergens geven ze op hoe uitzichtloos het soms ook lijkt. De vormgeving is helder en loopt parallel met het spel, choreografie en de cycli. Alles klopt aan deze voorstelling. De filmbeelden van Elsendoorn en het opdragen van de voorstelling aan haar zetten het geheel kracht bij. De band tussen moeder en dochter is oneindig en zit verankerd in je.

http://ceciliamoisio.com/2015/08/27/mums-the-word/