Volpone van Dood Paard, 13 september 2017 Theater Bellevue Amsterdam

Direct bij binnenkomst is de energie bruisend door het kleurrijke chaotische decor en de feestelijke, carnavaleske uitdossing van de acteurs. Die bruisende energie zwelt alleen maar aan en neemt me mee in het bizarre verhaal van Volpone, de edelman die leeft voor misleiding en spel. Niet voor niets één van de tien beste voorstellingen van afgelopen seizoen, gekozen voor het Theaterfestival 2017. Bovendien zijn Jorn Heijdenrijk en Lotte Dunselman voor hun rollen genomineerd voor de Louis d’Or (beste mannelijke hoofdrol) en de Colombina (beste vrouwelijke bijrol).

Volpone is geschreven door Ben Johnson, een tijdgenoot van Shakespeare. Volpone de Vos (Jorn Heijdenrijk) doet alsof hij stervende is om zo Voltore de Gier (Manja Topper), Corbaccio de Raaf (Lotte Dunselman) en Corvino de Kraai (Gillis Biesheuvel) te misleiden. Ze komen alle drie aan zijn ziekbed met overdadige giften in de hoop zijn erfgenaam te worden. Ze worden opgehitst door Mosca, de Vlieg (Kuno Bakker), de bediende van Volpone die hen voortdurend voorhoudt dat zij de erfgenaam worden. Daardoor worden de giften steeds extremer. Corbaccio onterft zijn eigen zoon om de liefde van Volpone te winnen. Corvino biedt zelfs zijn mooie vrouw aan voor een onbestemde seksuele genezing. Hierdoor worden Mosca en Volpone alsmaar gretiger en gekker in hun misleiding wat uiteindelijk hun eigen ondergang betekent.

De wijze waarop Dood Paard de karakters gestalte geeft gaat soms alle verbeelding te boven omdat ze de personages zo heerlijk vet aanzetten. In het spel hebben ze de grenzen van mogelijkheden verder dan de horizon verkend. Door de hilarische verkleedpartijen in de dubbelrollen en de treffende versmelting van mens en dier maken de vijf acteurs die veertien rollen spelen er een waar feestje van. Het fantastische decor lijkt een trukendoos waar steeds iets anders uit tevoorschijn komt: kleden, ontelbare krukjes, stoelen, niets verhullende gordijnen, prijsbekers, beeldschermen op de achtergrond, talkpoeder én een bunzing geven het steeds een andere lading.

Die bunzing, een roofdier, en het gedicht over de bunzing in het begin trekken mijn aandacht. Daniil Charms, de dichter, had het motto ‘maak een pose van jezelf en heb het karakter om die vol te houden’. Mogelijk dé inspiratie en regieaanwijzing voor de acteurs om dit stuk vorm te geven. Ik hoor het Mosca zeggen tegen Volpone: ‘volhouden, blijven volhouden’. En dat doet niet alleen Volpone, maar allemaal volharden ze in hun drijfveren en overtuigingen, hoe ridicuul ook.

http://www.doodpaard.nl/project/146