Gezien 25 november Toneelschuur Haarlem

Een kamer in aanbouw, een oud gasfornuis wat niet is aangesloten, veel plastic ter bescherming, wat gereedschap en een stoeltje. Zo ziet de kamer van Aston eruit waar hij op een nacht een zwerver mee naar toe neemt. Hij heeft deze zwerver Davies gered uit een vechtpartij en Davies kan blijven tot hij zijn zaken op orde heeft. Papieren halen in Sidcup is één van die dingen om zaken op orde te krijgen, maar daarvoor heeft hij wel andere schoenen nodig. De schoenen die Aston nog ergens heeft liggen zijn mooi, maar helaas op het zicht al te klein. Davies zet Aston zo naar zijn hand dat hij hem naar wens bespelen kan. De aandoenlijk Aston is wanhopig op zoek naar vriendschap en denkt dit te kunnen bij Davies of heet hij nou toch anders?

De Huisbewaarder van Harold Pinter is een tragikomedie die voor mij raakt aan de zoektocht naar waarheid. De werkelijkheid wordt gemaskeerd door nachtmerries, dromen en hallucinaties en gepraat over tocht en kou. René van t Hoff is een meester in het verleiden van zijn tegenspeler om zijn ware verhaal te verbergen, met de gelaagde teksten die dit stuk biedt. Jean Paul Buijs als Aston is op aandoenlijke wijze op zoek naar vriendschap. Soms kijkt hij nadenkend en lijkt te kennen te geven dat hij iets doorheeft, maar gaat vervolgens op zijn eigenzinnige manier door met zijn klus. De broer van Aston is de huisbaas die zijn waarheid krachtig fysiek maakt en verdedigt uit angst dat Davies deze droom komt bezoedelen.

De dromen, angsten en wanhoop van de drie personages zijn voelbaar en herkenbaar, maar frustrerend omdat het bij dromen blijft. Ze maken zich afhankelijk van elkaar om die dromen te bereiken en waar dat toe leidt zien we in deze grimmige aaneenschakeling van bedrog en wanhoop. Het maakt nieuwsgierig naar wat er nog meer schuil gaat achter deze drie mensen en de acteurs geven de karakter virtuoos vorm. De waarheid en realiteit zijn twee verschillende dingen die elkaar niet uitsluiten.

http://www.toneelschuurproducties.nl/huisbewaarder/