Gisteravond, vrijdag 23 oktober, zag ik in de Meervaart in Amsterdam Frederique Spigt en Annet Malherbe samen met de muzikanten Roel Spanjers (toetsen), Janos Koolen (gitaar), Mees van Warmerdam (drums) en Houk van Warmerdam (bas) het publiek helemaal inpakken met hun ode aan The King of Rock ’n Roll die dit jaar tachtig zou zijn geworden.
Annet Malherbe opent met Amazing Grace
Op de achtergrond zien we een afbeelding van de autostoet tijdens de uitvaart van Elvis. Op band horen we de bekendmaking van zijn overlijden. Malherbe heeft net de show geopend met Amazing Grace en ik viel al direct van mijn stoel. Wat een krachtige stem heeft deze vrouw. Ik ken haar kracht op het podium als actrice, maar dit talent voor zang had ik niet vermoed. De show is met recht geopend.
Na dit eerste hoogtepunt wordt het een aaneenschakeling van hoogtepunten met veel dynamische verschillen, wat af en toe rust geeft, zowel voor publiek als voor de zangeressen. Ze geven alles wat ze in zich hebben. Frederique Spigt zingt met haar rauwe, pure stem alsof ze de tweelingzus van Elvis is. Ik maak een verwijzing naar de anekdote over de tweelingbroer die Elvis gehad heeft, maar aan wiegendood is overleden. Maar het is niet minder gemeend. Haar looks, haar stem, haar houding: She’s The King deze avond. Waar Spigt rauw, stoer en sexy is, is Malherbe zacht, vrouwelijk en sexy met een verleidingskracht die het publiek niet onberoerd laat. Er wordt vaak gejoeld voor haar.
Veel variatie in de performance
De band bestaande uit drummer Mees van Warmerdam en basgitarist Houk van Warmerdam, zoons van Malherbe, toetsenist Roel Spanjers en gitarist Janos Koolen zijn goed op dreef en zeer gelijkwaardig aan de zangeressen. Met hier en daar een puike solo van de muzikanten nemen zij individueel en samen hun plek in. Direct na de pauze zingen ze alle zes tezamen een mooie, krachtige gospel Working on the building. Malherbe kruipt ook achter het drumstel en zingt en speelt alsof ze nooit anders deed. En misschien is dat ook zo, maar ik heb het haar niet eerder op een podium zien doen. Goddank nu wel. Op het podium acteren als Priscilla Presley, die Elvis (Spigt) vertelt genoeg te hebben van het ’s nachts voorgelezen worden uit religieuze boeken, is voor haar een koud kunstje. Ze doet dit met veel humor zoals ik haar graag zie.
Frederique Spigt danst een Hawaii-dansje
Na de gospel hangen de zangeressen Hawaii-bloemenkransen om bij de muzikanten en bij elkaar en zingen You’re my Hawaiian Sweetheart. Ze dansen voor elkaar en het plezier om elkaar is hilarisch. In dit gedeelte komt de liefde voor The King én elkaar tot uiting, maar bovenal ook het plezier wat door de hele voorstelling heen van het podium spat.
Elvis never left the building is een groot feest
In de pauze op het toilet hoor ik mensen zingen. Na afloop hoor ik mensen zeggen “tjonge, wat een avond en wat een plezier.” Tijdens Jailhouse Rock en Hound Dog staat de zaal op zijn kop. Tijdens de toegift zingt Malherbe Blue Suède Shoes en het publiek springt weer op. Zo kan ik nog wel even doorgaan. De mondharmonica van Spigt en de banjo van Koolen niet te vergeten, de beelden van Elvis en zijn eerste opname die we samen beluisteren als in een huiskamer. En nog veel meer! Spigt vertelt tijdens de voorstelling dat ze verliefd is op Elvis. Ik ben verliefd op deze twee dames.
Theaterinspiratie 