Gezien 18 maart, de Purmaryn in Purmerend

Het vraagt naar mijn idee veel moed om een niet eenvoudig stuk zoals Het Diner op de planken te brengen als amateurgezelschap. Het is een voorstelling bij uitstek waar je geen steken kan laten vallen omdat je als speler behoorlijk in je hemd staat. De vijf spelers van het Purmerender Stadstoneel hebben het aangedurfd met regisseuse Debby Dubbeld en ze zijn er zeker in geslaagd.

Michel Bart, Conny van der Wal, Pieter Wijker, Marianne van Os en Cees Wingelaar hebben met veel enthousiasme en overtuigingskracht de familie Lohman en gérant, uit het restaurant waar Het Diner plaatsvindt, gespeeld. De twee broers, Paul en Serge (Bart en Wijker) zijn beide karakteristieke persoonlijkheden en van oudsher benaderen zij situaties op een uiteenlopende manier die behoorlijk botst. Zo ook deze avond, als het gaat om een uit de hand gelopen incident waarbij een dakloze vrouw overlijdt. Hun beider zoons zijn bij deze gebeurtenis betrokken. In eerste instantie denkt Paul dat hij de enige is die van dit incident afweet, maar die kaarten liggen heel anders. Iedereen is druk bezig zijn of haar versie en herkomst van het verhaal onder de tafel te houden totdat Serge vindt dat er over iets gesproken moet worden. Geruime tijd doen alle personages of er niets aan de hand is en heeft ieder zijn eigen manier om ermee om te gaan. Dit leidt tot pijnlijke en hilarische momenten, zoals bijvoorbeeld de voicemail die Paul afluistert op de telefoon van zijn zoon. Die telefoon zit zogenaamd per ongeluk in zijn zak en zijn vrouw heeft een boodschap ingesproken die duidelijk met het incident van doen heeft. De zoon moet overtuigt worden dat het beste is dat vader van niets weet. Het geheel loopt uiteraard gigantisch uit de hand en gaat vooral Claire (van der Wal) nietsontziend te werk om de toekomst van haar zoon te redden.

De diversiteit van de spelers die elkaar complementeren in dynamiek is de kracht van deze voorstelling. De onrust en nervositeit van Paul met daartegenover de krachtige rust van Serge. De doelgerichte houding van Claire tegenover het labiele karakter van Babette. Soms wordt er naar mijn gevoel net iets té veel gespeeld waardoor de tekst niet tot zijn recht komt en de speler uit de bocht vliegt, maar de teugels worden snel weer aangetrokken en iedereen zit weer in het zadel. Wijker heeft om die reden op mij indruk gemaakt omdat hij de constante factor in het geheel is. Zijn naturel en oprechte spel zijn voor mij een baken in het geheel. Wingelaar zorgt als gérant voor de vrolijke noot en de ontspanning wat de gemoederen even doet bedaren.

De inzet van filmbeelden door regisseuse Dubbeld zorgen voor een inkijkje in het leven van de personages en hun relatie en geeft mij even een andere focus dan alleen maar de vele tekst, hoewel het filmpje iets korter mag duren. De krachtige muziek geeft het geheel een dramatisch duwtje. De versterking van het restaurantgeluid tijdens een paniekaanval van Paul is één van de vele goede vondsten. De boog stond door alle elementen constant gespannen wat mij voortdurend geboeid houdt. Een mooie prestatie.

foto: Ella Tilgenkamp Fotografie