Gezien 10 juni theater de Purmaryn

Over musical kan soms wat minachtend gedaan worden, maar feitelijk is het een verhaal op een andere manier vertellen. Voornamelijk via zang worden sleutelscènes uitgespeeld waardoor ze een luchtig karakter houden ondanks de zwaarte van het onderwerp. Dat spreekt mij over het algemeen minder aan. Theatergroep Purple heeft mij daarin verrast. Deze groep maakt al jaren musicals op een hoog niveau binnen de amateurwereld. Nu voor het derde jaar met Debby Dubbeld als regisseur die het maximale uit de mensen haalt. De verrassing zit in de speelstijl. Naast dat er gezongen en gedanst wordt, is het spel over het algemeen heel naturel. Hier en daar wordt groot gespeeld, maar niet uit de context. En respect voor het fysieke spel, het gaat er soms nogal eens rauw aan toe.

De macht en onmacht in zo’n setting is onbeschrijflijk. Er zijn al veel films en series over het gevangeniswezen gemaakt, maar het blijft intrigerend hoe die wereld in elkaar zit. Bad Girls begint met een nieuwe gedetineerde die binnenkomt en wordt gevisiteerd. Een hele gewaagde scène, al meteen bij aanvang. Wat een durf! Deze nieuwe gedetineerde wordt direct onder de handen genomen door de leider van celblok H en cipier Jim Fenner zal een oogje in het zeil houden voor haar. Het blijkt dat hij de touwtjes stevig in handen heeft en flink wat controle uitoefent op de vrouwen. Op manieren die het daglicht niet kunnen verdragen, en hij neemt zijn collega cipiers daarin mee. Het nieuwe meisje is alleen maar een verse prooi, voor zijn bescherming wil hij iets terug. Zij kan daar niet mee dealen en maakt een einde aan haar leven. Dit is voor de andere vrouwen dé gelegenheid om nu eens echt in opstand te komen en het hele systeem plat te leggen.

Ik was vooral onder de indruk van het spel van de cipier Jim Fenner. Soms speelde hij net iets té groot, maar het paste bij zijn dominante personage. Hij heeft lef, vult het toneel met zijn bravoure en weet zijn tekst goed te doseren. Het naturelle spel van Micky D in de rol van Nikki Wade is prachtig. Hoe ze schakelt in de zang, groter spel en weer terug is ontroerend mooi. De rol van Yvonne Atkins wordt met stijl ingevuld. Julie S, Julie J en Crystal zorgen voor de vrolijke nooit.  De gehele cast heeft alles gegeven. De productie zit strak in elkaar. Alles is gechoreografeerd, ook al wordt er minder in gedanst dan ik gewend ben van musical. De bewegingen zijn gericht en doeltreffend, er wordt niets te veel gedaan. En dit geldt ook voor het spel en de zang. Alles mooi op maat en met diepgang. Het geheel staat als een huis.