Gezien 12 december DeLaMar theater

Venus in Fur naar het gelijknamige boek van Leopold von Sacher-Masoch is het uitgangspunt van de voorstelling Venus geregisseerd door Johan van Doesburg. Eerder werd dit stuk bejubeld op Broadway en nu staan Jeroen Spitzenberger en Georgina Verbaan in de voorstelling in het DeLaMar. Spanningsvol en geladen ogen de billboards en posters. Regisseur Thomas gespeeld door Spitzenberger is op zoek naar een hoofdrolspeelster voor zijn nieuwe stuk Venus in Fur, over onderwerping en masochisme. Verbaan, als actrice Vanda, komt te laat op haar auditie. Ze haalt Thomas over om alsnog te mogen auditeren. Ze overdondert hem en als hij besluit zelf de rol van tegenspeler op zich te nemen ontstaat er een machtsspel die zijn eigen fantasie te boven gaat.

De Romeinse godin Venus, godin van de liefde gerelateerd aan de Griekse godin Aphrodite neemt Thomas volledig in beslag in de lichamelijke vorm van Vanda. De actrice die precies weet hoe hem te onderwerpen en tegelijkertijd hem verleidt haar te onderwerpen. Hij lijkt in haar ban vanaf het moment dat zij de zinnen uit zijn script op dominante bedachtzame manier brengt. In tegenstelling tot de rebelse, enigszins puberale houding die ze als Vanda, de actrice, heeft. Naarmate het stuk vordert komen de actrice en het dominante personage steeds dichter bij elkaar en wordt ze steeds mysterieuzer waardoor Thomas zich meer en meer onderwerpt. Thomas verliest zichzelf volkomen. Als de rollen in zijn stuk op een bepaald moment tijdens de auditie worden omgedraaid en hij de dominante meesteres speelt vind ik Spitzenberger op zijn sterkst. Als ultieme meesteres tot wanhopige vrouw in een paar zinnen is hij virtuoos en laat hij vele lagen van het personage en het karakter Thomas zien. Thomas laat zich in die scene als een waanzinnige meeslepen in het spel en is de totale regie kwijt. Vanda, de actrice, neemt daarentegen steeds meer de touwtjes in handen. Bewonderenswaardig is hoe ze beiden de helderheid tussen de verschillende rollen consistent behouden.

Ondanks dat dit hele stuk seks ademt is er op kleine momenten na weinig tot geen spanning voelbaar tussen de twee. Wellicht is het te expliciet gemaakt vanaf het begin. Verbaan is bij binnenkomst al gekleed alsof ze net uit een SM-kelder wandelt. Het lijkt me spannender als zij zich stukje bij beetje onthult. De donder en bliksem die voortduurt en mogelijk de bedoeling heeft de spanning te onderstrepen doet er juist aan af. Verbaan is vanzelfsprekend erg geestig, maar soms te snel waardoor ze spanning geen ruimte geeft. De tekst is prachtig en inhoudelijk sterk, maar met iets minder hadden Spitzenberger en Verbaan meer van de personages in de stilte kunnen ontdekken. Want juist het verlangen naar deze erotische kant van het leven krijgt niet altijd de ruimte. Ik had de beweegredenen en noodzaak van dit machtsspel meer willen zien.

De relatie in de vorm van twee wederhelften wordt niet onderuit gehaald, maar Venus vertelt ons onze verborgen verlangens de ruimte te geven en laat zien dat er veel meer mogelijk is dan dat. Dat hebben Spitzenberger en Verbaan fysiek en verbaal krachtig gedaan. Iets meer kwetsbaarheid en adem is ze gegund om er zelf meer in op te kunnen gaan.

https://delamar.nl/voorstellingen/venus/