Conny Janssen combineert twee eerdere choreografieën uit haar repertoire in de avondvullende dansvoorstelling die ik gisteravond, 30 november, zag in de Stadsschouwburg Amsterdam. Voor deze dansvoorstelling heeft Janssen de oorspronkelijke werken I’m Here (2005) en Álbum Familiar (2001) met de ogen van nu bekeken en geactualiseerd. In I’m Here tonen dertien dansers de kille en harde werkelijkheid van het stadsleven waar het onderlinge contact moeizaam verloopt, terwijl in Álbum Familiar de warmte en het menselijke contact vanzelfsprekend zijn en centraal staan. Dit grote contrast roept bij mij vragen op over onze huidige maatschappij.

Het menselijk vermogen tot contact belicht in uitersten in I’m Here & Album Familiair

Het afstandelijke koude stadsleven weergegeven in banen van tl-licht verbeeldt als een snelweg in de verte waar mensen langslopen. Als ze elkaar passeren houden ze elkaars blik even vast of ze kijken ongezien de ander na. Soms laten ze kort iets van zichzelf zien in een solo om vlug weer door te lopen. De dertien dansers geven de angst en de afstandelijkheid weer in de dans. Ze reiken uit in prachtige lange lijnen om vervolgens ineen te krimpen. De muziek is mechanisch, soms sinister en af en toe horen we een hond blaffen in de verte. De projecties op de achtergrond geven een donker beeld van de stad. Toch ontstaat er af en toe contact. Ze vormen samen letterlijk en figuurlijk een geoliede machine die de stad laat functioneren. Als de mechanische muziek overgaat op The Hours van Philip Glass bereikt I’m Here zijn hoogtepunt. De onzichtbare muur gaat omver, de strijd lijkt voorbij en de dansers zijn op hun sterkst met elkaar en één met de muziek.

De rode gloed die na de pauze onder het gordijn vandaan straalt geeft direct een intieme sfeer. Als de gordijnen open gaan zien we een danslokaal met stoelen om de dansvloer en aan de wand vele foto’s. Het contact en de intimiteit tussen de dansers is vanzelfsprekend en de ontroerend kwetsbare stem van Beppe Costa, die live onder andere eigen nummers speelt, maakt het nog intiemer. Zijn Italiaanse klanken zijn uitnodigend voor de dansers. Het maakt ze flirterig en speels. De interactie met Costa is geestig en warm. De muziek is vrij en de dansers zijn vrij en willen dit delen met elkaar. Ze genieten van de dans en de muziek in prachtige duetten die steeds een glimlach los maken. Het virtuoze duet tussen de mannen was voor mij het hoogtepunt, een streling voor het oog en de ziel.

Janssen laat menselijk contact abstract en intiem zijn

Voor mij is de danstaal van Conny Janssen Danst vooral krachtig en dynamisch. De diversiteit van de dansers vertegenwoordigt de maatschappij en dat zorgt ervoor dat ik mee kan leven met de barrières die de personages te overwinnen hebben in de stad. Soms met een kleine kwetsbare beweging van een hand of een harde duw in de rug wordt direct het groepsproces helder gemaakt. Het is een voortdurend aantrekken en afstoten en de abstractie van de machine waarbij geen intiem contact nodig is wordt de veiligste manier van functioneren. Daartegenover staan de onzekerheid van het leven en het speelse van die ontdekkingsreis waarin je met elkaar herinneringen verzameld, weergegeven op de foto’s aan de wand. De dansers blijven krachtig, maar nu met een zacht randje. Er is ruimte en adem in de bewegingen waarin ze zichzelf durven te tonen.

We maken met elkaar geschiedenis, op een afstandelijke rauwe manier of op een intieme wijze. Wat voedt ons en waar kijken we met de meeste voldoening op terug. We hebben het nodig dat onze maatschappij functioneert als een goed lopende machine, maar dit kan niet zonder persoonlijk en intermenselijk contact en bovendien hoeft intimiteit niet vermeden te worden. Juist door die intimiteit worden we in onze kern geraakt en dat zorgt voor een liefdevoller en geestiger geheel.

http://www.connyjanssendanst.nl/voorstelling/im-here-album-familiar-2/